'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Wil Diego Maradona dood, of wil hij leven?

Het gaat slecht met Diego Maradona. Heel slecht. Zijn vrienden stellen hem daarom voor het grootste ultimatum – wil hij dood, of wil hij leven?

Door , in categorie: Verhaal op . Tags: , , , , ,

‘Uhuuuuuhuuuuuhooooooooroooooohaaaaayyyy!’ – Diego Armando Maradona ligt in foetushouding op de vloer van zijn presidentiele suite. Dit is een van de duurste hotels van Moskou, sowieso al een van de meest prijzige, en niet te vergeten meest decadente, steden van de wereld. Diego is dronken, high en een beetje van het padje af. Hij likt met zijn tong over het tapijt en spreekt nog eens de naam uit van het land dat zich gister verrassend plaatste voor de kwartfinale van het WK – uhuuuuruuuuhaaaaayyy. De meeste katten braken hun haarballen gracieuzer uit dan de manier waarop Maradona thans articuleert.

Hij probeert overeind te krabbelen. Wat er allemaal gebeurd is vannacht? Geen idee, met dat soort vragen hoef je bij Pluisje niet aan te komen. Sinds hij hier in december voor de loting was, is het leven sowieso weer eens een grote, vage vlek geworden. Drank gaat over in wit poeder, wit wordt zwart, licht is donker en weer omgekeerd – een junkie schrijft zijn eigen realiteit, de buitenwereld heeft geen functie meer.

Als hij zichzelf eindelijk in een soort kleermakerszit heeft weten te manoeuvreren merkt hij dat hij niet alleen is. Aan het einde van de suite zit een man in een stoel. Naast hem zit nog een man, en in het raamkozijn hangt een vrouw. Een vrouw die goed gekleed is, en geen vrouw zonder kleren die alles voor je doet als je maar roebels blijft voeren. Zo’n vrouw was hier namelijk vannacht, denkt hij, en hij is blij dat zijn geheugen een beetje is aangeslagen. Even kijkt hij nog naar de vrouw bij het raam, maar als hij ziet dat ze huilt, kijkt hij weg. Dan focust hij weer op die twee mannen in de stoelen.

Ze zijn onberispelijk gekleed. De linker houdt zijn gezicht strak gericht naar de vloer van de kamer. Hij pulkt aan de bekleding van de stoel. Diego herkent hem, en weet dan ook wie de ander is. Het zijn twee mannen waarmee hij de wereld verbaasde. Daniel Passarella en Jorge Valdano. Ai, ai, ai, denkt de grootste vedette van het Argentijnse voetbal. Passarella? Die komt zelden buiten Buenos Aires, laat staan Argentinië. Als die hier is, dan is het foute bingo. Valdano is de wereldburger die iedereen kent en overal vrienden heeft. De lieve broer van Keyser Söze.

Het is Valdano die het woord neemt. Lang duurt zijn speech niet. Origineel is hij overigens ook niet – het is, maar pin Pluisje en zijn geheugenpaleis daar niet op vast, de vijfde maal dat ze in deze setting terecht zijn gekomen. Ook deze keer spreekt Jorge van ‘het einde van de route’, van schaamte en woede, van de laatste kans. Een begrip dat voor Diego niet zo gek veel betekent. De nationale loterij in Argentinië draait jaarlijks minder lootjes uit dan dat hij al laatste kansen heeft gekregen.

Toch is er nu iets anders. Nadat Valdano zijn korte toespraak beëindigd, wil Maradona iets zeggen. Het is onderdeel van hun vaste routine. Hij bekent schuld, hij huilt, hij laat zich als een zielige circusbeer aan de hand meevoeren naar een taxi. Die brengt hem naar een rustige plek, met veel groen. Maar, voor hij zijn mond open heeft, is Valdano opgestaan en nauwelijks een seconde later voelt hij hoe de punt van Jorges schoen zich in zijn keel boort.

Passarella is nu ook overeind, en houdt hem tegen de grond gedrukt. Valdano buigt zich voorover. Hij sommeert de vrouw bij het raam hem iets aan te reiken. Het is een revolver. Het magazijn wordt rondgedraaid, gecontroleerd en dichtgeklapt. Daarna wordt het wapen ferm in de handen van de beste voetballer aller tijden gedrukt. Valdano is kort van stof: het drietal zal zo de kamer verlaten. Dan mag Pluisje zelf beslissen wat hij wil doen. Er een einde aan maken, of definitief aan een nieuw hoofdstuk beginnen. Valdano verzekert hem dat dit de laatste keer is dat hij op hem zal wachten.

Als hij weer alleen is, krabbelt Nummer Tien overeind. Hij sleept zich op het bed. Hij kijkt naar de restanten poeder en drank en de dildo die op het nachtkastje liggen. Hij klemt de revolver beet, en richt hem op zijn kruis. Zo blijft hij een tijd zitten, tot hij opstaat en de deuren van de hotelkamer opent.

Hij vuurt het wapen af in de gang, en mist Valdano maar rakelings. Daarna smijt hij de revolver weg, en valt in de armen van zijn eeuwige redder. Diego Armando Maradona wil leven. Voorlopig, althans.