'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Wieberen: Sofyan Amrabat

In de rubriek ‘Wieberen’ schrijft Frank Fabian van Keeren wekelijks wie uit de voetballerij zo snel mogelijk zijn biezen zou moeten pakken. Deze week valt het doek voor Sofyan Amrabat.

Door , in categorie: Wieberen op . Tags: , , ,

Sofyan Amrabat is een millennial. Dat is slecht nieuws voor Sofyan, want voetbalmillennials hebben zo’n beetje alles.

Blitse kicksen in alle kleuren van de regenboog. Een thuisbioscoop met een eigen bubbelgumautomaat. Drie smartphones (één voor zakelijk, één voor privé, één voor al die vrouwen waar je vriendin niets van mag weten). Een paard in de gang. En een geldpakhuis waar Govert Goudglans afgunstig van zou worden.

Dat maakt het leven hartstikke zwaar, want van al die mogelijkheden die het leven je biedt krijg je keuzestress en voor je het weet bevind je je als begin twintiger in een quarterlifecrisis. Dat wil je niet.

Op zijn Samsung Galaxy S8plus kijkt Sofyan daarom soms voor het slapengaan weemoedig naar voetbalfilmpjes uit de jaren zestig en zeventig. Niet omdat het voetbal toen zoveel beter was, maar omdat het leven toen zoveel makkelijker was. Dan zucht hij zachtjes en legt hij zijn hoofd te rusten in het midden van een driepersoonsbed met aan weerszijde een wulpse dame die helemaal niet op zijn geld gevallen is. Eén blondine en één Marokkaans-Nederlandse met een enorme krullenbos. Omdat hij weer niet kon kiezen.

In de jaren zeventig had je helemaal geen keuzes. Als voetballer droeg je zwarte schoenen en de haarmode was verwilderd lang, omdat je geen geld had om naar de kapper te gaan. Dat noemde je dan vrijgevochten. Van de wedstrijdpremies kocht je bloemen voor je moeder en op zaterdag een biertje extra. Na je carrière begon je een sigarenboer. Je moest toch ergens van leven en roken deed zo’n beetje iedereen. Een mooie tijd.

Sofyan heeft zóveel keuzes, dat hij niet zelden de verkeerde keuze maakt. Zo kan het dan voorkomen dat hij ineens het veld betreedt op oranje schoenen. Of Gele. Of blauwgroene. En je moet ook niet gek opkijken als hij ineens een dribbel inzet in zijn eigen strafschopgebied of met buitenkantje-rechts door het midden uitverdedigt. Wegroeien is best een optie voor Sofyan, maar dan weet hij het gewoon even niet meer.

En nu moet Sofyan ook nog kiezen of hij als international voor Marokko of voor Nederland uit wil komen. Welke van de twee het wordt, was wekenlang onduidelijk want moeilijk moeilijk moeilijk. Maar nu lijkt hij er dan eindelijk uit. Hij schijnt een muntje te hebben opgegooid en het is Marokko geworden.

Dat lijkt me voor Oranje maar het beste. Het geeft de bondscoach weer één gebrekkige middenvelder minder om voor te kiezen.