'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Verantwoordelijkheid is het duimlapje van Danny Buijs

Danny Buijs roept graag te pas en te onpas dat hij verantwoordelijk is. Als we hem nu niet tot de orde roepen, betoogt Tim Notten, dan blijft de man volharden in dit soort pislauwe wartaal bij elke nederlaag van FC Groningen – en dat gaan er dit seizoen nog heel wat worden.

Door , in categorie: Column op . Tags: , , , , ,

Veratwoordelijkheid is het duimlapje van Danny Buijs

Danny Buijs is een verantwoordelijk mens. Of hij nou met vier doelpunten verschil van Vitesse verliest, of met één treffer van Willem II, hij benadrukt met onverholen plezier dat het allemaal zijn verantwoordelijkheid is.

‘Het is een wanprestatie en daar moet ik de verantwoordelijkheid voor nemen. Ik heb zeven weken gehad om de ploeg klaar te stomen. Dus dan ben ik hier verantwoordelijk voor.’ Buijs laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Het is gewoon allemaal zijn schuld. Tussen de regels door hoor je hem bijna denken dat hij als trainer niets te zoeken heeft in de eredivisie.

Het is jammer dat sportjournalisten niet doorvragen. Dat ze niet nieuwsgierig zijn naar wat zo’n trainer precies onder verantwoordelijkheid verstaat. Wat ze eigenlijk vinden van zichzelf als ze – verantwoordelijk als ze zijn – op alle fronten te kijk worden gezet als incompetente prutsers. Want laten we wel wezen: als onder jouw verantwoordelijkheid Murphy’s Law tot op het merg wordt uitgebeend, als niemand in je team nog enig idee heeft hoe laat het is of hoe je veters strikt, dan ben je een incompetente prutser.

Waarom zijn betaaldvoetbalcoaches eigenlijk zo happig om zichzelf de zwarte piet van de verantwoordelijkheid toe te spelen? Want Buijs is niet de enige (maar wel uitzonderlijk volhardend: ‘Soms heb ik ook weleens medelijden met die jongens in de aanval, want die krijgen geen enkele fatsoenlijke bal. Maar nogmaals: het is wel mijn verantwoordelijkheid.’) Zijn ze bang dat we vergeten wat hun taak is? Proberen ze zichzelf te overtuigen van hun rol in de hemeltergende prestaties van hun zieltogende elftallen? Want dat valt wel op: als het per ongeluk eens een keertje goed gaat hoor je ze niet over verantwoordelijkheid.

Dat voedt de gedachte aan een tactische vlucht vooruit. Snel jezelf op je plek zetten, voor het gehaaide sportjournaille dat doet. Het toch al verschroeide gras voor hun voeten wegmaaien, in de veronderstelling dat je op die manier toch nog een beetje controle houdt over je zoveelste zeperd. Dat zou kunnen. Maar erg slim komt het niet over, en ergens heeft het er de schijn van dat Buijs dat ook wel voelt: ‘Als dit dan je visitekaartje is en jij bent er verantwoordelijk voor… Nou, dan begrijp je wel hoe ik me voel.’

Aan de andere kant moeten we niet uitsluiten dat coaches, zeker de debuterende variant, enkele maanden tot soms zelfs een paar jaar nodig hebben om zich hun taakomschrijving eigen te maken. ‘Ik ben Danny Buijs. Ik ben verantwoordelijk. Ik ben Danny Buijs. Ik ben verantwoordelijk voor… eh… Ik ben Danny Buijs. Ik ben verantwoordelijk voor… Godver! Hoe zat het nou toch ook alweer?!’ Bij zo’n interne worsteling is Ron Jans vast de behulpzame rots in de branding: ‘Als iemand de naam Danny Buijs noemt en een vraag stelt, zeg jij gewoon dat je verantwoordelijk bent, Danny. Kun je dat onthouden, denk je?’

Arme Danny Buijs. Die man begint pas net in de eredivisie. Het was pas zijn eerste wedstrijd en interview, dit heeft hij niet verdiend. Nou, mooi wel. Verantwoordelijkheid is geen duimdoekje voor de troost. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, en als we Danny Buijs nu niet tot de orde roepen, dan blijft hij volharden in dit soort pislauwe wartaal bij elke nederlaag van FC Groningen – en dat gaan er dit seizoen nog heel wat worden.

Laten we daarom, voetballiefhebbers als we zijn, onze verantwoordelijkheid pakken en elke trainer die nog durft te bazelen over zijn verantwoordelijkheid, met witte zakdoekjes het stadion uit geleiden. Danny voorop, want je moet altijd eerst de zwakste prooi isoleren van de groep. En als hij dan verdwaasd en wat ontheemd bij het UWV op gesprek mag, moeten we maar hopen dat ze hem niet vragen of hij kan omgaan met verantwoordelijkheid.