'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Van Miquel Nelom en de winnende

Miquel Nelom heeft een aanbieding van Birmingnham City op zak. Maar voor hij Feyenoord verlaat, zal hij nog één keer schitteren in het roodwit. In de klassieker.

Door , in categorie: Verhaal op . Tags: , , , ,

‘I said I could rise
From the harness of our goals
Here come the tears
But like always I let them go

~ The Tallest Man On Earth

[}{]

Miquel Nelom opent de deur van zijn royale appartement en betreedt de gang. Het is donker. Hij zet zijn gesponsorde sporttas tegen de muur en loopt naar de woonkamer. Voor hij het lichtknopje gevonden heeft, klinkt er vanaf het plafond een schelle stem die door merg en been gaat.

“Voorzichtig met het licht.”

Miquel kijkt naar boven en ziet een vage schim aan zijn designlamp hangen. Hij haalt zijn mobieltje uit zijn zak en schijnt met de zaklampfunctie omhoog. Het is een luiaard, met zijn klauwen stevig om de vier spotjes heen geklemd.

“Je bent er”, zegt Miquel.
“Je hebt me geroepen”, zegt de luiaard.

Miquel steekt zes kaarsen aan. De luiaard laat zich op de grond zakken en verandert in een klein meisje. Ze draagt een kanten jurkje en heeft twee vlechtjes in haar haar. Ze loopt naar een tafel met daarop een schaakspel.

“Pion e4. Jouw beurt.”

Zonder aangeraakt te worden, schuift de pion twee velden naar voren. Miquel gaat aan de tafel zitten en speelt e5, het meisje Pf3, gevolgd door Miquels paard naar c6.

“Ik kan naar Birmingham City”, zegt Miquel na enige aarzeling. 

De witte loper van het meisje verdwijnt uit zichzelf van f1 en komt weer tevoorschijn op b5.

“Misschien moet ik het doen.”
“Die zet die je in je hoofd hebt?”, zegt het meisje. “Niet verstandig.”
“Nee, naar Birmingham.”
“O, dat. Ja, kan. Wil je dat?”
“Nee, eigenlijk niet.”

In dertien zetten staat Miquel mat. Hij haalt een fles Famous Grouse van onder uit het dressoir en schenkt het meisje tot aan de rand in. Zelf neemt hij een slok uit de fles.

“Malacia gaat me voorbij.”

Het meisje drinkt het whiskyglas in één teug uit en boert met de kracht van brullende leeuw.

“Je hebt me meer beloofd”, vervolgt Miquel. “Langer.”

Plotseling ontstaat er een rookwolk op de plaats waar het meisje zit. In luttele seconden wordt ze drie keer zo groot als Miquel. De stoel waar ze op zit begeeft het.

“MEER?”, buldert ze. “MÉÉÉÉÉÉR? JE SPEELT NU ZEVEN JAAR BIJ FEYENOORD!!”

Miquel duikt ineen.

“TWEE INTERLANDS. EEN KNVB BEKER EN EEN TITEL! MIQUEL NELOM VAN EXCELSIOR MET ZIJN TWEE LINKERPOTEN! AANVOERDER VAN FEYENOORD OP OLD TRAFFORD. MEEEEEEEEEEEEEER??”

Miquel barst in snikken uit. Het reusachtige meisje verandert in een parkietje en fladdert voor Miquel op het schaakbord neer.

“Je hoeft niet naar Birmingham”, zegt de parkiet. “We hebben acht seizoenen afgesproken. Tyrell Malacia scheurt over een week een kruisband.”

“Dat… dat wil ik niet”, jammert Miquel.
“Bij Kongolo en Haps had je er ook nooit moeite mee”, krast de parkiet.
“Ik wil het niet meer.”
“O, wroeging?”

Miquel knikt en zegt: “Ik ga naar Birmingham”.

“Waar heb je mij dan voor nodig?”
“Zondag is de klassieker. Ik wil nog één keer…”
“Nog één keer wat?”
“Nog één keer van je diensten gebruik maken.”
“O?”
“De winnende. Als het mag.”

De parkiet hupt twee hupjes naar voren.

“Je kent de prijs.”

Miquel staat op en begint zich uit te kleden. Daarna ruimt hij het schaakspel op en gaat hij voorover op de tafel. De parkiet neemt de gedaante van een enorme zoetwatergarnaal aan en ontfermt zich over Miquel Nelom, die de pijn verbijt. Langs Miquels wangen druipen tranen, niet alleen van geluk.

Zondag zal Neloms mislukte voorzet in de kruising achter Onana vallen en de klassieker beslissen. De Arena zal stil zijn, Rotterdam zal juichen en in Birmingham zullen ze denken, dat ze een prima back hebben gekocht.

Tyrell Malacia zal nooit een kruisband scheuren.