'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Try a little tenderness

De managerscarrière van Clarence Seedorf wil maar niet van de grond komen. Met zijn laatste club Deportivo la Coruña degradeerde hij naar de Liga Adelante, waarna hij zijn volgende club vaarwel zei. En nu? Nu regent het aan de Avenida de Montoto in A Coruña. En Luvinia zet koffie.

Ochtend. Half acht. Buiten, op de Avenida de Montoto in A Coruña regent het pijpenstelen. Het heeft al weken niet meer echt geregend. Luvinia Seedorf wacht tot de percolator klaar is met de koffie. Iets verderop, in de woonkamer van het appartement dat zij en Clarence inmiddels maar weer op de Spaanse variant van Funda hebben gezet, legt Clarence een elpee op de platenspeler. (Sittin’ On) The Dock Of The Bay, van Otis Redding.

I left my home in Georgia

Headed for the Frisco Bay

‘Clarence?’ probeert Luvinia haar man te roepen. Clarence reageert niet. Hij drinkt een glas melk. ‘Clarence?’

Now I have nothing to live for
And looks like nothing’s gonna come my way.

Luvinia kijkt naar de percolator. Het ding begint net met pruttelen. Terwijl ze het gas onder het koffiekannetje uitzet, kijkt ze naar buiten. Buiten, op de Avenida, rennen twee tieners door de regen heen. Hij heeft een koffer vast en draagt een beige pak. zij heeft een wijde, kleurige jurk aan. Ze lachen. De regen lijkt hen niet te deren. Dan voelt ze ineens de handen van Clarence op haar schouders. Hij kust haar in haar nek.

‘Weet je wat het is met die versie van Otis?’ mompelt hij, terwijl ze samen luisteren hoe uit de boxen de gefloten outro van The Dock Of The Bay horen.

‘Ja.’

‘Hij zou iets zuiniger moeten zijn met zijn versieringen. Weet je nog, die versie die ik ooit opnam? Eigenlijk was dat een betere verhouding. Het lied is prachtig, goed, ik zou misschien net een paar dingen anders doen, maar goed, vooruit, het is nou eenmaal zo, maar je moet wel de juiste verhouding soberheid en versiering vinden. Otis is te gretig. Niet slim genoeg. Ik mis toch teveel gogme in zijn muziek.’

‘Clarence-’

‘Nou? Zeg ik iets wat niet waar is? Bovendien vind ik de mix net niet lekker. Daar kan hij zelf natuurlijk ook niks aan doen, maar goed, je blijft het toch horen. Heb ik je dat al weleens uitgelegd?’

‘Clarence, de koffie is klaar.’

Op de platenspeler is het volgende nummer begonnen. These arms of mine. Luvinia draait zich om en loopt naar de koelkast. Ze pakt melk, voor in haar koffie, wetende dat Clarence er commentaar op zal hebben. Maar ze zijn al zo lang samen. Al zo, zo lang. Ze is immuun geworden voor zijn theorieën. Ze is de enige persoon ter wereld die geharnast is tegen zijn gelijk. En, bedenkt ze, terwijl ze het kannetje uit de koelkast pakt, hij heeft vaak gelijk hoor. Maar hij zou het eens wat minder graag moeten krijgen. Ze draait zich om. Clarence zit aan de keukentafel. Hij kijkt naar zijn vrouw. Nog altijd die verliefde blik in zijn ogen. Een jongensachtige verliefdheid. Dan ziet hij het kannetje melk in haar handen.

‘Je moet dat eigenlijk eerst opwarmen, Luv,’ verbetert hij haar.‘Je hebt gelijk, lieverd,’ knikt Luvinia. Dan giet ze de koude melk in haar kopje en pakt ze beide kopjes mee naar de keukentafel. Eén kopje, zonder iets erin, zet ze bij Clarence neer.

Het kopje met melk blijft ze vasthouden, terwijl ze gaat zitten.

‘Je moet eigenlijk eerst je kopje neerzetten, voordat je gaat zitten, want, en ik heb dit al zo vaak uitgelegd-‘

‘Lieverd,’ onderbreekt Luvinia haar man.

‘Ja?’

‘Moet je niet gewoon accepteren dat je niet gemaakt bent om voetbalcoach te zijn?’

Clarence zet zijn kopje neer en kijkt haar aan.

‘Je kunt het gewoon niet,’ vult ze zichzelf aan. ‘Echt niet. De vóetbalkennis, daar zit het niet in. Maar mensen, ze hachelen je gewoon niet. Ze houden er gewoon écht niet van dat je de hele tijd gelijk hebt. Dat je de hele tijd gelijk wil. Ze trekken je niet, lieverd. Echt niet.’

Clarence reageert niet. Hij probeert te verwerken wat zijn vrouw aan hem vertelt. ‘Ja, maar-,’ probeert hij nog. Luvinia onderbreekt hem weer.

‘Laten we naar huis gaan. Het is genoeg.’

Clarence haalt een keer diep adem. Hij kijkt de wat donkere woonkeuken door. Buiten regent het nog altijd. Op de plaat klinken de eerste blazers van Try a little tenderness. Dan haalt Clarence een paar keer diep adem, en knikt hij, zonder iets te zeggen.

Zwijgend luisteren ze samen naar de plaat, waarvan Clarence al lang weet dat hierna kant A is afgelopen. Toch staat hij niet op. Hij laat de elpee zijn gang gaan. Als dit lied straks is afgelopen, zal de plaat in een oneindige cirkel blijven draaien, zonder dat er muziek uit de boxen komt.

Oh she may be weary
and young girls, they do get weary

Wearing that same old shaggy dress
And when she is weary

Try a little tenderness