'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Straatvoetbal

Dankzij secuur lobbywerk van onze laatste man, op het boekenbal, kreeg Team Edgar een wereldprimeur: Nelleke Noordervliet wilde vroeger niet op de plaats staan van Reve, Mulisch of Hermans, maar op de plek van… Cor van der Hart. Wij zijn enorm trots dat Nelleke Team Edgar komt versterken. Dat is namelijk een opsteker voor de letteren, voor het voetbal én voor jullie. Driewerf genieten geblazen!

In het straatteam was ik stopperspil. De positie van Cor van der Hart. Niet omdat mijn spelinzicht zo groot was, maar voornamelijk omdat ik altijd wel ergens een stevig been tussen stak. Dat ik als meisje meedeed, was pure noodzaak: er waren niet genoeg jongens om twee redelijke teams mee te formeren. Bovendien speelden we altijd ‘gemengd’. Er was eigenlijk geen echte scheiding tussen jongens en meisjes. Soms deden jongens dingen samen, soms meisjes, maar meestal waren we met elkaar uniseks spelletjes aan het doen, in alle zedigheid overigens.

Dat gebeurde gewoon op straat, op een braakliggend stukje land en op een opslagterrein, waar een waker in een houten keet toezicht hield. Het was aan de Coolhaven in Rotterdam. Het is nu ondenkbaar dat kinderen op die manier buitenspelen. Nu zijn afgebakende speelplaatsen ingericht met toestellen en zachte tegels. Wij stopten gewoon even met ons spel als een auto de hoek om kwam. Zo vaak gebeurde dat nu ook weer niet.

De favoriete voetbalclub was Feijenoord, hoewel ook Sparta, Excelsior en Xerxes zich konden verheugen in onze gunst. Het Nederlandse elftal werd gevolgd en besproken en vooral de wedstrijden tegen de Rode Duivels veroorzaakten veel emotie. Ik mocht af en toe mee naar het stadion, omdat een bevriend echtpaar van mijn ouders geen kinderen maar wel een seizoenkaart van Feijenoord bezat. Ik heb de groten van het voetbal van eind jaren vijftig allemaal zien spelen.

De dierbaarste van mijn voetbalherinneringen is de legendarische wedstrijd Nederland-België. Nederland droogde de zuiderburen af met 9-1. Drieënzestigduizend toeschouwers zagen hoe het team van bondscoach Elek Schwartz de wedstrijd van zijn leven speelde. Faas Wilkes scoorde een hattrick. Ik zat met mijn vader op staanplaatsen vlak langs het veld. Dat wil zeggen: we stonden niet, maar zaten op lange houten banken, van het veld gescheiden slechts door een nauwelijks zichtbaar greppeltje.

Later zagen we in de Cineac op het Polygoon-Profilti-journaal een verslag van de wedstrijd met shots in het publiek, en waarachtig, levensgroot op het witte doek een close-up van Arie Roos, de vader van Aadje, in ons straatteam de snelle midvoor. Beroemder kon je niet worden.