'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De Shezurrection zonder Shezza

Martijn Neggers kijkt geen Champions League meer, dit jaar. Hij is overgestapt op het vele malen spannendere Football League One, het derde niveau van Engeland. Als supporter van Oldham Athletic valt er zowaar, na lang huilen, weer wat te lachen.

Door , in categorie: Column op . Tags: , ,

Een bericht gedeeld door Barry (@barryc_23) op

Er zijn dagen dat je in de voetballerij moet sleuren en trekken om er een paar druppels literatuur uit te persen. Er zijn dagen dat je lang moet zoeken om een glimlach te vinden, tussen al die kilo’s en kilo’s chagrijn die de voetballerij rijk is. Een Feyenoord zonder Dirk Kuijt? Het kan me niet bekoren. Oranje zonder Robben? Kraak noch smaak aan. En, zo dacht ik, Oldham Athletic zonder John Sheridan, ik werd er, aanvankelijk, al ongelukkig van als ik eraan dacht. Juist. Aanvankelijk.

John Sheridan, in Oldham liefkozend Shez of Shezza genoemd, was jarenlang een soort wonderdokter voor de Latics, die elk seizoen weer worstelden om in de derde divisie te blijven. Elk jaar werd er weer een nieuwe trainer aangenomen, die niet functioneerde, en dan kwam in januari Shez weer terug. Iedereen juichte, Oldham werd ‘Home of the Shezzurection’ en voetbalde zich in een paar maanden weer richting lijfsbehoud.

Tot dit jaar; het jaar waarin Shezza aanbleef, niet ingevlogen werd in januari, maar de voorbereiding en de seizoensstart ook meemaakte. Toen bleek de magie op. Geen punten, geen plezier, en laten we wel wezen, ook geen fraai voetbal. Niet eens relatief fraai voetbal.

Dus miracle man Sheridan moest het veld ruimen en het speculeren kon beginnen. Wie werd de pakweg tiende coach in vijf jaar? De naam van Clarence Seedorf viel. De naam van Paul Scholes viel. Fans speculeerden welke dikke oude brit boos en zwetend en gillend aan Clarence zou gaan uitleggen hoe voetbal werkt. Supporters waren bang dat Paul Scholes een jaar lang alleen maar huilend op zijn werkkamer zou blijven zitten.

Maar toen nam Simon Corney (de voorzitter), na een paar keer nadenken, toch maar de juiste beslissing. Hij stelde Richie Wellens, de assistent, type Giovanni van Bronckhorst, aan. We zijn een paar weken verder, en Oldham staat boven de degradatiestreep. Een Shezzurection, maar dan zonder Shezza zelf.

Het is mooi dat Oldham voorlopig veilig staat. Maar waar ik nog blijer van word, is de relativering waarmee verdriet en deceptie beleden wordt. Goed, misschien roept er eens iemand wat dingen als ‘bloody cuntball bloodballs fuckhole asslord’, maar daar buiten voelt het meer als een soort Feyenoordesk lijden. De kunst van het verliezen tot in de puntjes verfijnd hebben. Hoe slechter het gaat met de club, hoe meer grapjes ik onder de facebookberichten tevoorschijn zie komen. Hoe slechter het gaat met de club, hoe lolliger de Latics worden. En dat vind ik nou fijn.

Maar nu gaat het dus, dankzij Richie Wellens ineens wél voor de wind. God dank wordt ook dat gerelativeerd. Een doelpunt in de laatste seconden, uit een counter. Een doelpunt waar Luuk de Jong, Kasper Dolberg en Nicolai Jörgensen wekelijks van dromen, en een doelpunt waardoor Oldham voor het eerst in tijden weer eens boven de rivalen van Rochdale komt te staan.

Het doelpunt van het jaar, en de club maakt er het beste grapje van de week van. Compleet met Celine Dion en alles. En daarom kijk ik niet meer naar de Champions League dit jaar.

Daarom kijk ik League One Football. En daarom houd ik van Oldham Athletic.






Edgars leesadvies