'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Salarisbespreking

Maanden vochten de vrouwen van de Deense nationale selectie voor gelijke beloning. Tim Notten tekende in deze schurende reconstructie op hoe de dames uiteindelijk hun gelijk haalden – en kregen.

Door , in categorie: Column Satire Verhaal op . Tags: , , , , ,

Pernille Harder bespreekt salaris met Kim Hallberg
Pernille Harder kijkt verbaasd naar het scherm van haar iPhone. Volgens WhatsApp komt het bericht van Kim Hallberg, de voorzitter van DBU, de Deense voetbalbond. “Heb een oplossing voor het salarisprobleem. Bespreken? Zit in het Radisson.” Pernille twijfelt. De aanvoerster heeft net gedoucht en wil eigenlijk naar bed, maar het conflict tussen de bond en de selectie van het Deense vrouwenelftal over salarissen sleept nu al maanden. Als Hallberg nu eindelijk over de brug wil komen, is dat een kans die ze niet mag laten lopen.

Twintig minuten later stapt ze voor het Radisson uit de taxi. Zes treden naar de ingang van het hotel. Bij elke tree denkt ze: dit is niet goed, als ik door die deur ga, is er geen weg terug meer. De draaideur komt automatisch in beweging, als een muil met drie glazen tongen die haar wil opslokken. Ze recht haar rug en zegt tegen zichzelf dat ze niet zo raar moet doen. Ze grijnst erbij, maar er is niemand om dat te zien.

Voor het late tijdstip is de lobby nog verrassend bedrijvig. Hallberg ziet ze evenwel niet, ook niet na een tweede ronde door de immense hal. Als ze twee mannen elkaar ziet aanstoten en wijzen, haast ze zich naar de receptie. Fans zijn vanavond wel het laatste waarop ze zit te wachten. De receptioniste geeft geen blijk van enige herkenning en vraagt beleefd waarmee ze kan helpen. ‘Kim Hallberg,’ zegt Pernille, ‘Ik heb een afspraak met hem.’

‘Bent u mevrouw Harder? De heer Hallberg heeft laten weten dat u naar zijn suite kunt gaan. Hij verwacht u.’

Pernille knikt en bedankt de receptioniste, die haar uitlegt hoe ze Hallbergs kamer kan vinden. Drieëntwintig verdiepingen met de lift tot de hoogste etage. Bij elke verdieping zegt ze tegen zichzelf: dit hoort niet, hij hoort me niet midden in de nacht naar zijn kamer te laten komen. Maar als de liftdeur opengaat recht ze weer haar rug en zegt ze tegen zichzelf dat ze zich niet moet aanstellen. Grijnzen lukt alleen niet meer.

Hallberg doet de deur open en gunt haar zijn gulste glimlach. Ze heeft hem nog nooit zonder zijn bril gezien, en ook nog niet eerder in een badjas. Ze heeft het gevoel dat haar eigen wil achterblijft in de gang als hij de deur achter haar sluit en zegt dat ze het zich gemakkelijk moet maken, wijzend op een zithoek waar haar complete elftal comfortabel zou kunnen zitten. Met zijn vingertoppen beroert hij licht haar onderrug, terwijl hij informeert of ze wat wil drinken.

‘Spa,’ antwoordt ze.

Hij komt terug met twee glazen whisky. ‘Dit helpt om te ontspannen,’ zegt hij, ‘want belangrijke besprekingen lopen nou eenmaal beter als de sfeer relaxt is.’

Hij drukt een glas in haar hand en komt naast haar zitten, tegen haar aan, eigenlijk. Haar hele lijf komt in opstand, maar ze slaagt erin haar weerzin te onderdrukken.

‘Ik voel dat wij hier vanavond saampjes wel uit gaan komen,’ zegt hij. ‘Dat gevoel heb jij ook, toch? Ik zie het gewoon aan je.’

‘Ik hoop het, meneer Hallberg.’

‘Pernille! Noem me alsjeblieft gewoon Kim. Ik voel me zo oud als je meneer tegen me zegt. Dat wil je toch niet, dat ik me oud voel?’ Hij legt een hand op haar knie.

‘Sorry, Kim. Ik eh… Ik–’

‘Je moet even wennen aan de situatie. Dat snap ik best. Natuurlijk overvalt het je allemaal een beetje. Deze luxe suite. Jouw toekomst die hier vanavond op het punt staat te beginnen. Onze ontluikende vriendschap. Dat is allemaal niet niks, dat begrijp ik als geen ander. Maar je hebt er goed aan gedaan om mijn uitnodiging te accepteren.’

Bij elke zin glijdt zijn hand iets verder naar boven over haar dijbeen. Pernille kijkt ernaar, en voelt hoe de paniek haar keel dichtdrukt. Ze kan dit niet. Ze haat zichzelf, omdat ze zelfs de kracht niet heeft zich af te sluiten voor wat van het begin af aan onvermijdelijk was. Ze drukt haar nagels diep in het vlees van haar handpalm en vecht tegen de tranen. Hallberg kijkt haar onbewogen aan. Het zou hem geen reet uitmaken als ik hier ging zitten janken, denkt ze. Hij zou toch gewoon doen wat hij wil. Op dat moment wordt er op de deur geklopt. Hard en dwingend.

Pernille schiet overeind. ‘O! Bezoek!’ roept ze met een piepstem.

Hallberg kijkt haar niet-begrijpend aan. ‘Niet opendoen!’ sist hij.

‘Waarom niet?’ Ze loopt al naar de deur. ‘Misschien is het belangrijk.’

Hallberg springt van de bank en komt achter haar aan, maar Pernille is sneller. De deur zwaait open. In de opening staan drie vrouwen, allen van top tot teen gehuld in zwart leer.

Hallberg deinst terug. ‘Wat is dit? Wat doen jullie hier?’

‘Lieve Kim,’ zegt Pernille, ‘ontmoet mijn vriendinnen. Je kent ze vast wel. Stina is onze armlastige keepster, Nadia is net als ik een onderbetaalde aanvaller en Maja–’

‘Ik weet wie ze zijn! Maar wat doen ze hier?’

Stina duwt hem achteruit. Gedrieën marcheren de vrouwen naar binnen. Maja loopt naar de bar, terwijl Stina en Nadia de bondsvoorzitter naar de bank dirigeren.

‘Wat drinken we?’ vraagt Maja.

‘Kim en ik hebben een whisky’tje genomen,’ antwoordt Pernille.

‘Dan doen wij gezellig mee.’

Stina duwt Hallberg in de kussens, rukt zijn badjas open en gaat bovenop hem zitten. Het leer spant strak om haar massieve dijen, Nadia’s camera flitst onbarmhartig terwijl de voorzitter vruchteloos tegenstribbelt.

‘Waar bleven jullie zo lang?’ vraagt Pernille aan niemand in het bijzonder.

‘Problemen met de receptioniste. Dacht dat we escorts waren. Nadia moest haar spelerskaart laten zien.’ Ze haalt een monsterachtige voorbinddildo uit haar rugzakje. ‘Wil jij als eerste?’

Hallberg gilt. Stina drukt haar hand op zijn mond. Pernille giechelt. ‘Ach, waarom ook niet?’

De dag dient zich rozerood aan als ze uren later vermoeid in de taxi stapt. Terwijl de chauffeur aansluit in de vroege ochtendspits opent ze haar twitterfeed en typt, met een tevreden grijns, ‘#hepaid’.