'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Ruud Gullit koopt een voetbalclub

Veel Nederlandse voetbalclubs staan niet langer afwijzend tegenover een investeerder of koper. Lucas de Waard schreef een verhaal over de spannendste overname van de komende jaren: die van Willem II door Ruud Gullit, ergens in 2021.


Het is 2021 en Ruud Gullit koopt een club. Niemand kijkt er raar van op. De zoon van Merab Jordanie heeft een halfjaar daarvoor VVV Venlo overgenomen, ADO Den Haag is al jaren in Chinese handen, PSV heeft na de grond onder het stadion nu ook het stadion zelf en de spelers aan de gemeente verkocht, en Ajax is al een tijd in handen van Marc Overmars, via een financiële constructie die niemand begreep, behalve Marc Overmars zelf. Dus dat Ruud Gullit besluit om Willem II te kopen verbaast eigenlijk niemand. Wel vragen mensen zich af wat Ruud precies met Willem II wil. ‘Helemaal top toch? Willempie twee! Hot shit! One love!’ zegt Ruud er zelf over, op zijn Instagramaccount. En later die avond vertelt hij, in RTL Late Night, aan presentatrice Dionne Stax dat hij Tilburg graag op de kaart wil zetten. Dat die stad dat verdient.

Het is een druilerige dinsdag als Ruud de bestuurskamer van Willem II, zijn club, binnenloopt. Hij slaat de handen ineen en kijkt joviaal grijnzend het vertrek rond.

‘Jongens! Wat gaan we doen?’, vraagt Ruud vrolijk. Het bestuur, bestaande uit mannen die Ruud nog nooit gezien heeft, kijkt hem vragend aan. Iemand besmeert een boterham met chocopasta. Buiten regent het zachtjes.

‘Wete wij veul’, zegt een man met dun grijs haar rond zijn slapen en een carnavalssjaal om, ‘Jij bent de baas hier.’

Ruud knikt. Dat is ook zo. Hij is de baas en hij heeft er zin in.

‘Nou, ik zat te denken: bring sexy back!’, zegt Ruud, en hij trommelt wat op tafel.

‘Bring wè?!’, vraagt een iel, kaal mannetje dat waterige koffie uit een klein, fantasieloos kopje drinkt.

‘Sexy back! Sexy football!’, roept Ruud en hij spreidt zijn armen. Het kale mannetje staat op.

‘Ge duut mar!’, mompelt hij en hij wandelt de bestuurskamer uit. Ruud gaat zitten en pakt een kopje. Hij vraagt er nog koffie is en iemand knikt. Ik ga deze stad op de kaart zetten, zegt Ruud tegen zichzelf.

Even later, in de gang, staat hij stil bij een ingelijst thuisshirt. Rood, blauw en wit. Het zijn aardige kleuren, denkt Ruud, maar het kán spannender. Waarom voetbalt er bijvoorbeeld niemand in het goud? Of in van die maffe discokleuren. ‘We gaan hier out of the box denken!’, mompelt hij tegen een passerende koffiejuffrouw. Ze negeert hem.

 

De volgende dag besluit Ruud de selectie eens onder de loep te nemen. Het gaat al een tijdje niet goed met Willem II. Elk jaar wordt er op het tandvlees degradatie voorkomen. Trainer Erwin Koeman is de derde dit jaar die de groep niet aan de praat krijgt. Omdat Ruud als geen ander weet dat alles op het veld begint, zoekt hij Erwin op voor een praatje. Erwin zit, weggedoken in zijn winterjas, naar de training te kijken. Hij eet een zakje M&M’s crunchy.

‘Erwin, ouwe pik! Hoe gaat ‘ie?’, vraagt Ruud met luide stem, zodat de spelers op het veld kunnen horen dat hij er is. Zodat ze weten dat Ruud Gullit, tweevoudig wereldvoetballer van het jaar, deze club komt repareren. Sexy back. Erwin stopt een M&M in zijn mond.

‘Morgen Excelsior’, zegt hij alleen. Ruud slaat op zijn knieën.

‘Lekker wedstrijdje! Great game!’

Erwin frommelt wat met het zakje. Sinds Excelsior in handen is van een Russische oligarch loopt het gesmeerd bij de Kralingse club. De geldschieter uit het Oosten heeft een blik watervlugge Brazilianen opengetrokken en de punten stromen binnen, dus als je het Erwin persoonlijk zou vragen zou hij niet direct zeggen dat Willem II – Excelsior een “lekker wedstrijdje” is, Maar hij houdt zijn mond.

‘Moet je horen, pik’, zegt Ruud, ‘Ik zat te denken: het moet over een andere boeg. Deze jongens moeten weer lekker gaan voetballen. Sexy back, moet het motto zijn!’

‘Een sexy back?’ Erwin kijkt naar Ruurd Bartov, de talentloze middenvelder die hij noodgedwongen linksachter heeft geposteerd, en Berry de kloet, zijn loensende rechtsachter die geen diepte kan zien, en zegt: ‘Wij hebben geen sexy back.’

Ruud schatert. ‘Lekker man! Altijd blijven lachen!’ Hij mept Erwin op de schouder, staat op en loopt het veld op. De voetballers stoppen met trainen.

‘He jongens! Wie durft mij te poorten?’, vraagt Ruud. Hij zet zijn benen een beetje uiteen en wijst met zijn duimen op zichzelf. ‘Kom maar hoor!’, roept hij, ‘Doe maar ’s even een pannaatje bij De Zwarte Tulp!’

Berry de Kloet schiet de bal tussen Ruuds benen door.

‘Yes, dat bedoel ik!’, roept Ruud. ‘Sexy back, jongens! Sexy back!’

 

Een week later staat Ruud de pers te woord. Willem II is met 0-6 uiteengereten door Excelsior en verloor daarna kansloos met 4-0 bij Ajax. Ruud vraagt de aanwezige journalisten om tijd. VVV Venlo is ook niet in één week een topclub geworden. Dat vergt een plan. En tijd om dat plan uit te voeren.

‘Wat is het plan?’, vraagt Bert Maalderink, ‘Komen er spelers?’. Ruud kan daar nog niet zoveel over zeggen. Hij wil niet zomaar blind allerlei schimmige buitenlanders gaan kopen. Voor het voetbal wat hij voorstaat kun je niet zomaar wat willekeurigs binnenhalen.

Bert Maalderink wil weten wat er waar is van het verhaal dat Ruud in de kleedkamer de spelers zijn piemel heeft laten zien.

‘Waarom zou ik dat in godsnaam doen?’, vraagt Ruud.

‘Dat vroegen wij ons ook af’, zegt Maalderink.

Als Ruud die avond in zijn auto naar zijn nieuwe appartement in het centrum Tilburg rijdt hoort hij dat John de Mol FC Twente gekocht heeft. Hij kijkt uit het raam, naar de grijze, natgeregende straten. Uit een kroeg met roze luifels klinkt doffe trance. Ergens op een straathoek staat een dakloze man te schreeuwen.

‘Ik ga deze stad op de kaart zetten’, mompelt Ruud, terwijl hij over een al dode duif heen rijdt. ‘Dat verdient deze stad.’