'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Put Your Hands Up For Pi-Air

Eindelijk is het Herbert van Kalkhoven, de voorzitter van Pierre van Hooijdonkfanclub ‘De Gulle Buikschuivers’ gelukt om zijn grote held uit te nodigen in zíjn kunstmuseum. Het Gemeentemuseum van Abbenbroek. Zelfs Omroep Abbenbroek is uitgenodigd. Het belooft een feestelijke dag te worden. Een verhaal van Martijn Neggers.

Door , in categorie: De wisselbeker van Neggers en De Waard op .

09:45u
Voor het hele land is het een slechte dag, de dag dat Herbert van Kalkhoven zijn fiets parkeert tegen het gemeentemuseum van Abbenbroek. Het regent, de lucht is grijs, en er waait een gure wind over de dijkjes van het Zuid-Hollandse dorpje. Maar, voor Herbert, de voorzitter van Pierre van Hooijdonkfanclub De Gulle Buikschuivers is het de dag der dagen. Hier heeft hij weken, nee, maanden naar uitgekeken. Zíjn held, in zíjn museum mogen ontvangen. Hij had zelfs even contact gehad met het management van Pierre. Zo dichtbij was hij nog nooit geweest. Het is een jongensdroom die uitkomt. Fluitend steekt hij de sleutel in het veiligheidsslot van het museumpje. Herbert is te vroeg, zodat hij de verwarming alvast een beetje aan kan zetten. Pierre heeft natuurlijk in Portugal gespeeld, en in Turkije, en dat zijn plekken waar het warm is. Dus Pierre is een man die van warme temperaturen houdt, die conclusie trekt Herbert gewoon. Glimlachend zet hij de thermostaat op 19,5. Ach, nog een half graadje. Beter te warm dan te koud, toch?

Gisteren heeft Herbert het museum een grote beurt gegeven. Hij heeft de kleiwerken van Lilianne Bouwels heel voorzichtig met een doekje afgedaan, en de ecolinestukken van Leon Harkelemans extra recht gehangen – mét waterpas, want Herbert is een man van detail. Zijn vrouw heeft speciaal voor vandaag een kruidencake gebakken, die ze over een uurtje na komt brengen, zodat het ding nog lekker warm is als Pierre straks komt. Herbert is een man van detail. Dat hoort hij ook vaak, als er mensen in zijn museum komen kijken. Maar éérst een bakje koffie. Eventjes genieten van de stilte van de stilte voor de storm.

11:13u
‘Ja, hoi, met Herbert, van het gemeentemuseum. Spreek ik met Omroep Abbenbroek?’
‘Ja, hoi met Anneke.’
‘Jullie kwamen vandaag toch? Voor het feestelijke onthaal van Pierre van Hooijdonk? Ik bel even voor de zekerheid. Jullie komen vanmiddag, toch? Dit is een once in a lifetime, hoor.
‘We zijn er om drie uur. Een halfuur van te voren, zodat we nog eventjes kunnen kijken hoe de camera ook weer werkt.’
‘Oké, heel goed. Wel echt op tijd komen, hè? Ik wil niet dat Pierre straks denkt dat ik de boel niet goed voorbereid heb.’
‘We zullen er zijn, Herbert.’
‘Oké. Nou. Tot zo dan.’
‘Oké.’
‘Wat een dag, hè? Echt een once in a lifetime.’
‘Nou en of, Herbert.’
‘Zijn jullie echt op tijd.’
‘Ja.’
‘Oké.’
‘Nou, tot straks d-’

13:32u
Het museum is helemaal schoon en aan kant. Herbert zit aan zijn bureau. Hij kijkt een youtubefilmpje van Pierres mooiste doelpunten. Van een aantal filmpjes kan hij de commentator letterlijk meepraten. Hij gaat achterover zitten en kijkt op zijn horloge. Iets over half. Herbert sluit zijn ogen: ‘RBC, NAC, Celtic. Forest, Vitesse, Benfica.’ Even hapert hij. Een fractie van een seconde maar. ‘Feyenoord. Fenerbahce. Nac. Feyenoord.’
Herbert klopt een keer op zijn bureau. ‘Dat moet soepeler straks, Kalkmans van Kalkenstein,’ mompelt hij in zichzelf. Dan staat hij op en loopt hij nog een rondje door zijn museum. Bij de kurkschepen van Rinus Beens blijft hij even staan. Elke keer als hij die schepen weer ziet staan, raakt het hem weer opnieuw. Dat doen ze Beens in het Rijks toch maar mooi niet na. Herbert glimlacht. Dan gaat de bel.
‘Daar is het vrouwtje, jongens!’ roept hij naar niemand. ‘Het vrouwtje met de warme cake!’

14:25u
‘Hoi, Herbert hier, jullie nemen niet op, dus ik denk dat jullie onderweg zijn. Maar zijn jullie wel echt op tijd? Ik wil niet opdringerig doen, hoor, hahaha, maar ehhm, nouja. Het is toch Pierre van Hooijdonk hè… Put Your Hands Up For Pi Air! Ha! Haha. Ehm. Nouja. Groetjes Herbert. Oh, ik hoor jullie denk ik parkeren op het dijkje. Ik kom nú naar buiten. Wat een dag, mensen! Wat een dag!’

15:00u
Het is stil in het museum. De camera van omroep Abbenbroek staat klaar op een statiefje. Herbert heeft zich omgekleed. Hij heeft zijn trouwpak aangetrokken, maar in plaats van zijn overhemd, draagt hij het feyenoordshirt waarin Pierre Feyenoord naar de Europacup schoot. Een replica, want die klootzakken van de andere fanclub, Pi-Air 4 Ever, zijn er met de echte vandoor gegaan. Maar goed, een shirt is een shirt. Herbert kijkt een keer naar de klok. Drie uur. Pierre kan er nu elk moment zijn.
‘Jullie kunnen ook wel lopen met die camera? Want ik ga Pi-Air ook wel ehh, een rondleiding geven.’
‘We kunnen lopen met een camera,’ antwoordt Anneke, van Omroep Abbenbroek.

In stilte wachten Anneke, Herbert en zijn vrouw twintig minuten. Weer kijkt Herbert op zijn klok.
‘Zal ik alvast de cake aansnijden? Pierre zal zo wel komen.’

16:35u
‘Pierre kan nu elk moment komen, denk ik,’ mompelt Herbert, terwijl hij naar de klok kijkt. Zijn vrouw wil een plak cake pakken.

‘Nee wacht nog maar even,’ beantwoordt hij de vraag die ze helemaal niet stelde.

Buiten begint het onaflatend hard te regenen.






Edgars leesadvies