'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Ooit waren we goden

Feyenoord wordt in de Champions League opgevreten door een Manchester City dat niet eens écht honger heeft. Vitesse verdedigt haar voorsprong tegen Lazio alsof er ook een prijs is voor meedoen. Ook ons clubvoetbal staat internationaal hopeloos voor lul. De tocht door de woestijn is begonnen. Maar hoe groot, hoe droog en hoe dodelijk is die woestijn precies?

Door , in categorie: Column op . Tags: , , , ,


‘Het Nederlands voetbal ligt met doorgesneden keel in een sloot!’, jammert de pers. ‘Niks aan het handje’, bezweren spelers en coaches. ‘Het Nederlands voetbal is nog deerniswekkender dan dat van Trinidad en Tobago. We kunnen beter stoppen’, treurt de pers. ‘Gewoon een wakkie’, bezweren spelers en coaches.

Ooit waren we goden. Afkomstig uit een minuscuul landje, maar brutaal als eksters en listig als vossen. WK-finales, EK-winst, Europacups; onze palmares was er een waar – ik noem maar wat – Spanje alleen maar van kon dromen. En dan speelden we ook nog eens op een manier waar de hele wereld jaloers op was. Wij waren Nederland, en iedereen wilde ons zijn. Het toffe kind op het schoolplein. De koningin van het bal.
Maar nú, lamenteert de pers, nú zijn we malle, kwijlende Eppie geworden, die in de hoek van de balzaal op een wc-rol zit te kauwen. We zijn het doodgeboren kind van een halfgod. We zijn niemand meer; het gruis onder uw voeten; kijk niet naar ons, want we zijn zo lelijk!

Niets van waar, menen de voetballers en de trainers. Goed, het zit effe tegen, maar zonder het bitter smaakt zoet lang zo zoet niet. Let nou maar op; met dat rapportje van Zeist onder de arm en een nieuwe lichting talentjes zijn wij straks weer helemaal het heertje. Nederland hoort, als het puntje bij paaltje komt, thuis op de top van de Olympus.

Wat is waar? Zoals wel vaker met die vermaledijde waarheid, ligt ‘ie in het midden. Jazeker, wij zijn een paar treetjes naar beneden gedonderd op de internationale ladder. Waarschijnlijk voor altijd. En zo’n valpartij doet zeer als je hem niet aan ziet komen. En natuurlijk, er komt weer nieuw talent aan, maar voor het eerst in de geschiedenis van het voetbal gaat dat waarschijnlijk niet genoeg zijn. Voor het eerst gaat ons formaat ons nekken. We zijn met te weinig. We hebben niet de middelen om te bereiken wat ze in Duitsland en Spanje op grote schaal flikken. En we zijn niet meer listiger dan iedereen, en ook niet meer zo heel brutaal.

Dus ja, we zijn Zweden geworden. Kroatië. Turkije. Aardige voetballanden. Maar geen prom queen. Noch het toffe kind op het schoolplein. Echter, laten we onszelf ook niet aanpraten dat we malle Eppie zijn. Trinidad en Tobago krijgt van ons geen gezelschap.

Wij zijn Nederland. Ooit waren we goden. Nu niets meer dan stervelingen van vlees en bloed. Maar ook zeker niet minder.