'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Nieuw elan!

Pablo scoorde tegen Inter. Matthijs had Lewandowski in zijn zak. Justin schopte er één in namens Roma. Hoop gloort aan de horizon! We zijn gered! Een tekst van Lucas de Waard.

Door , in categorie: Satire Verhaal op . Tags: , , , , , ,

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Pablo Paulino Rosario (@pablorosario23_) op

Er werd op de deur gebonsd. ‘Kom naar buiten meneer!’, riep een jongetje. ‘Er is nieuw elan!’
Nieuw elan?! Haastig schoot ik in mijn joggingbroek, klapte de laptop waarop een krakerige pornofilm zich richting orgasme ploegde dicht en holde de straat op. Overal zag ik kinderen met vlaggetjes. ‘Nieuw elan!’, riepen ze uitzinnig. ‘Nieuw elan!’

Er waaide een krant in mijn gezicht. Op de voorpagina stonden de hoofden van jonge jongens. Ze waren de toekomst, volgens de krant. Denzel, Arnout, Steven, Pablo, Matthijs. De tocht door de woestijn was voorbij. Goals, waren er gemaakt. En niet zomaar goals, goals tegen échte tegenstanders. Tegenstanders met boomstammen van bovenbenen en gemene gezichten. Italianen en Duitsers. En nu wachtte oranje. Het vertrapte, uitgekauwde, besmeurde en ondergezeken oranje. Alles werd anders.

‘Nieuw elan!’ Er viel een jongetje op zijn knieën. Hij bloedde maar leek het niet te voelen. In de straat gingen er meer en meer deuren open. Volwassen mannen struikelden huilend de straat op en hieven hun armen naar de hemel. Godsamme, wat hadden ze er lang op moeten wachten. Wat was het dal diep geweest, en donker, en vochtig, en wat hadden we vaak gedacht: dit komt helemaal nooit meer goed. Maar bezie ons nu eens, dachten de mannen, en ik met hen. Bezie ons nu eens! Nieuwe hoop. Nieuwe levensvreugd. Nieuw elan!

‘Ik ben Rosario!’, riep een kind dat voorbij denderde met een bal boven zijn hoofd.

‘Ikke De Ligt!’, riep een ander.

‘Ik ben Mark van Bommel’, zei een man met rode vlekken in zijn nek, waarna hij door zijn klapstoel zakte.

‘Kom!’, riep iemand. ‘Trek je oranje shirt aan!’ En iedereen holde naar zolder en grabbelde in de kist vergeten kleren. Zo ook ik. Ah, daar had je het al. Een verfrommeld T-shirt met een nummer 10 erop. Wesley Sneijder. Die naam deed ergens een belletje rinkelen. Maar ik had geen tijd erbij stil te staan. ‘Nieuw elan!’ riep ik, en terwijl ik het shirt over mijn hoofd trok holde ik de trap af. Dat had ik niet moeten doen. Ik viel voorover en brak allebei mijn polsen.

Over een week speelt oranje tegen Duitsland. Ik zal er klaar voor zitten. Helaas kan ik niet zelf de borrelnootjes in mijn mond stoppen.