'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Lente, en een trotse Ajax-vader

Op de laatste zaterdag van de winter werd al het voetbal afgelast, en op zondagochtend was het lente.

Door , in categorie: Column op .

21🎉

Een bericht gedeeld door Léon Bergsma (@leonbergsma) op

Op vrijdag was al bekend dat er die akelige vrieskoude zaterdag op de Amsterdamse velden niet gespeeld zou worden – heel verstandig. Lekker thuis bij de kachel zitten, minestronesoep maken met bonen en salami en veel groentes.

Betaald voetbal ging gewoon door. Op dat kunstgras mag wel gespeeld worden, in die vrieskou wordt wel heen en weer gerend. Mijn club kwam pas op maandagavond in actie. Jupiler League. Toen had ik dit stukje natuurlijk al lang getikt want de lente doet mijn hart sneller tikken en ook het tikken als het om werk gaat kan net even een tandje hoger met een zonnetje erbij, weerspiegeld in de ramen van het schoolgebouw achter mijn huis, waar mijn werktafeltje op uitkijkt.

Mijn club staat momenteel elfde in de Jupiler League. Weggegooid seizoen dus. Er valt niks te winnen, niks te verliezen, nog een paar potjes uitspelen en het zit er weer op, een jaar lang deprimerende stadions, koude kunstgrasvelden, kale tribunes. Toch is dit het weinige voetbal dat ik nog volg, om mijn ouwe cluppie en om Jong Ajax waar de zoon van mijn trainer aanvoerder is. Die staan momenteel twee punten voor op NEC, met nog een wedstrijd of tien te gaan.

Ik volg die wedstrijden via het leuke twitteraccount Ajax Showtime, waar ze goed schrijven, ad rem zijn, en oog hebben voor details. Het zijn natuurlijk Ajacieden, dus enige arrogantie is ze niet vreemd, maar tegelijk brengen ze in hun twitter-verslagen van vooral Jong Ajax ook veel humor. Spreekkoren van tegenstanders worden keurig overgenomen en je voelt dat ze er soms zelf wel om kunnen lachen. Je voelt: deze mensen genieten, ook in de Jupiler League, en dat staat mij zeker aan.

Zoon Léon speelt centraal achterin bij Jong Ajax. Vader Hans Bergsma vertelt bij ons in de kantine over die club, centraal aan de bar, over zijn zoon. Een trotse vader en vooral een man die ook benoemt wat er gebeurt, althans, zoals hij het ziet.

Hans ziet alleen voetbal, alle bijzaken doen er niet toe. Hij weet opstellingen en rugnummers uit zijn hoofd. Scoreverloop ook geen probleem. Het is heerlijk om naast een man te staan die graag praat over zijn zoon, voor wie een kleine vraag (‘Hoe gaat het met Léon?’) voldoende is om een halfuur door te komen, of twee rondjes, aan deze bar. Om te horen hoe het met hem gaat, met zijn teamgenoten, welke clubs hem willen huren, hoe de kansen voor Ajax 1 liggen, hoe hij zelf daarin staat, in die rare voetbalwereld.

Staat Hans naast je dan grijpt hij je bij iedere zin vast, even iemand vastklampen om die zin kracht bij te zetten.

Tuurlijk. Natuurlijk.

Met die mooie stem. Of hij tikt met de rug van zijn hand tegen je schouder.

Ja toch? Natuurlijk.

Pats. Ja toch?

Handen die zijn verhalen eruit klappen. Verhalen die van een voetballer een mens maken, of die jongen nou bij Ajax, Jong Ajax, PEC, NAC of Top speelt.

De trots die deze vader heeft schemert in iedere zin door. Glanst. Dat heeft teletekst niet. Dat heeft de site van Jupiler League niet. Dat heeft Ajax Showtime niet. Dat heeft bijna geen enkel voetbalplatform.

Dat heeft zeker wel deze vader, aan onze Wartburgiabar.






Edgars leesadvies