'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Lekker thigmofiel in de Kuip

AZ bezweek aan Kuipvrees. Zelfs wanneer Feyenoord een dramatisch seizoen beleeft, als het Legioen mort en op halve kracht brult, is er altijd nog de betovering van de Kuip die talentvolle voetballersbenen verandert in knikkende jongensknietjes.

Door , in categorie: Column op . Tags: , ,

AZ bezweek aan Kuipvrees. Zelfs wanneer Feyenoord een dramatisch seizoen beleeft, als het Legioen mort en op halve kracht brult, is er altijd nog de betovering van de Kuip die talentvolle voetballersbenen verandert in knikkende jongensknietjes.

Kuipvrees is geen excuserig gezwets; een plek kan écht zo’n kracht in zich dragen. In een groot project ‘Paradijs in de Polder’ onderzoekt bioloog en ontdekkingsreiziger Arita Baaijens de relatie tussen mens en landschap in Nederland. Ze munt daarin het Griekse begrip chora:  de gevoelde betekenis van een plek. Dat begrip is ook hier verhelderend. De Kuip bulkt van chora; wie er binnenstapt voelt de geschiedenis, de verdichting het roemrijke verleden, de voetsporen van Kindvall, de Kromme, Moulijn en Kuijt (om er maar een paar te noemen).

Chora is een kracht die lastig te meten is – hoe vang je gevoelens in statistieken, prognoses en cijfers? – en daarmee al te makkelijk wordt genegeerd door beleidsmakers en investeerders. Naar verluidt staat Goldman Sachs te trappelen om Feyenoord City mogelijk te maken. Als er een symbool van ijskoude gevoelloosheid is, is het die Amerikaanse zakenbank wel.

Bezien met investeerdersogen uit de VS, bigger is better, zal de Kuip misschien een Kuipje lijken. Maar wie de Kuip kent, wie de Kuip heeft gevoeld, weet dat er niets tegen de krappe tribunes en de te kleine stoeltjes op kan. Dat het een genot is om de tribunes te voelen trillen als iedereen springt. Dat een voetbalwedstrijd niet compleet is zonder die per ongelukke elleboog in je ribbenkast wanneer je net iets later opspringt dan je buurman als er gescoord wordt.

De krappe jas van de Kuip zit verdomde lekker. Een andere bioloog, Midas Dekkers, geeft hier in zijn laatste boek een verklaring voor: in elk van ons schuilt een thigmofiel. ‘Een thigmofiel fielt thigmos, ofwel aanraking. Hij vindt het heerlijk om iets tegen zich aan te voelen. Dan weet hij zich geborgen. […] De mens is thigmofiel bij uitstek.’ Het zintuig waarmee we die aanraking voelen, de tastzin is essentieel voor ons zijn en wezen: ‘Wie je bent, dat voel je. Ontbreekt er in dit zelfbeeld iets – een been dat slaapt, een verdoofde kies – dan slaat de rest van het lichaam alarm. En terecht. Je mag niet zomaar een onderdeel verliezen alsof het een wieldop is.’ Feyenoord dreigt zijn Kuip te verliezen; een van zijn vitale organen in de strijd om de meetbare punten.

Feyenoord moet geen City, Feyenoord moet z’n chora koesteren. Laat mij maar lekker thigmofielen in de Kuip.