'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Klassieker

Dirk van Pelt had eigenlijk helemaal geen zin in de klassieker. Gelukkig zat het allemaal tegen en gingen de dingen zoals ze horen te gaan tijdens een heuse Ajax-Feyenoord. Een druilerig verhaal voor op een grijze dinsdag.

Door , in categorie: Column op . Tags: , , ,

Een bericht gedeeld door Ajax Life (@ajaxlife) op

We hadden eigenlijk geen zin. Rogier niet, Marcel niet en ik al helemaal niet. Maar het was Ajax-Feyenoord en we voelden ons verplicht om er zin in te hebben. Rogier (Jood) pikte mij thuis op met de auto en samen reden we naar Marcel (Kakkerlak) om daar naar de wedstrijd te gaan kijken. Vroeger fietsten we naar een kroeg, of we gingen naar het stadion. Er kwamen in elk geval geen stationwagons met kinderzitjes bij kijken. Maar het bleek prima, zo.

We reden over de Spinozaweg naar het huis van Marcel. Rogier vertelde dat hij eigenlijk ziek was en dat dat misschien kwam vanwege zijn oudste zoon. Die was namelijk ook ziek. In HD-resolutie deed Rogier verslag van de overeenkomsten in de ontlasting van hem en die van zijn zoon. Marcel belde. De paardrijles van zijn oudste dochter liep uit. Hij zou zo snel mogelijk terug komen, maar de aftrap zouden we in ieder geval gaan missen. Dat gaf niet, zei ik. ‘Doe rustig aan, we hebben hier de radio.’

Rogier en ik luisterden naar de radio bij Marcel voor de deur. Of luisterden… We deden alsof. Rogier (Jood) en ik (Kakkerlak) wisten allang hoe dit ging aflopen. Ondertussen keken we naar de mensen in Marcel zijn straat. Er waren drie kinderen, twee moslims in gewaad en met zo’n hoedje op en er was één lekker wijf. Het lekkere wijf was al joggend op doortocht naar een bestemming. Ik sloot niet uit dat ze daarnaast reuze intelligent en grappig was, maar op het eerste gezicht was het vooral een lekker wijf.

Een half uur na de aftrap arriveerde Marcel met zijn twee dochters. Marcel was teleurgesteld, omdat hij te laat was voor de aftrap. Rogier en ik waren teleurgesteld omdat Marcel te laat was voor de aftrap. Marcels dochters waren aanvankelijk blij met het bezoek, maar raakten als snel teleurgesteld toen bleek dat we vooral voetbal kwamen kijken.

Zo begonnen we allemaal teleurgesteld in de 38e minuut aan de klassieker. Na afloop was Rogier voor de vorm blij met de uitslag. Ik stak dan maar de loftrompet voor Klaas-Jan Huntelaar, omdat ik nu eenmaal vind dat elke fatsoenlijke club een kutjanus in de spits moet hebben. Met Kazim, Guidetti, of Pellè hadden we gewoon gewonnen, natuurlijk. Of gewonnen… Gewonnen is een groot woord. Met Kazim, Guidetti, of Pellè had het team misschien geprobéérd om te winnen.

Er ging iets fout met internetverbindingen en kabeltjes, waardoor wij op een klein tv’tje naar de klassieker keken en de dochters van Marcel via de beamer op groot scherm Minecraft speelden. Het was fascinerend. Een meisje van acht dat met een pixelhamer op een pixelkoe inhakt en zegt: ‘ja, want dan krijg je heel lekkere biefstukken’. Verloren en per ongeluk ook nog vegetariër op de koop toe. Wat een kutzondag.