'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Karwats

Bert van Oostveen had bij de 1-3 van Memphis Depay een zeldzaam moment van zelfreflectie en kwam tot de conclusie dat er maar één man schuldig is aan dit debacle van het Nederlands elftal. Wat er toen gebeurde zal je niet geloven.

Door , in categorie: Verhaal op . Tags: , ,

“Tanden op elkaar, meneer Van Oostveen. Dit kan gemeen bijten.” Bert schreeuwt het uit. Hij ligt op zijn buik in een ziekenhuisbed. Zijn hele rug is kapot, de vellen hangen eraan. Langzaam gaat de dokter met een natte doek over zijn bloedende wonden.

Bert van Oostveen is een kwartier geleden de eerste hulp binnengestrompeld. Met nauwelijks nog de kracht om op zijn benen te staan, zijn witte overhemd rood van het bloed. Voor de balie in het ziekenhuis zakte hij op zijn knieën in elkaar. Binnen luttele seconden stonden er drie verplegers om hem heen, om hem in bed te tillen.

“Ik maak het even schoon, meneer Van Oostveen”, zegt de dokter. “Ik neem aan dat u de politie nog niet heeft gebeld. Dus dat laat ik straks voor u doen.”

“De politie bellen?”, kermt Bert tussen de pijnkreten door.

“Ja, u bent mishandeld, meneer Van Oostveen. U moet aangifte doen. Wie heeft u zo toegetakeld?”

“Ik, ik… WHAAAAaAAaaAaa…”

“U hoeft het mij niet te vertellen”, zegt de dokter. “Als u niet wilt.”

“Ik heb het zelf gedaan”, zegt Bert.

“Zelf gedaan?” De dokter haalt haar hand van zijn rug, staat op en kijkt hem vragend aan.

“Ja, zelf”, zegt Bert. “Met een karwats.”

“Dat meent u niet. Welk weldenkend mens ranselt zichzelf zo af?”

“Het was bij die 1-3 van Memphis Depay. Toen drong het ineens tot me door.”

“Wat drong tot u door? Waar hééft u het over, meneer Van Oostveen?”

“Dat het mijn schuld is. Allemaal mijn schuld. Danny Blind. Hoe dom kun je zijn? Danny fucking Blind. Iedereen wist dat het een ramp zou worden. Maar ik deed het. Eerst die Hiddink. Opa’s laatste kunstje. Nou ja, daar kom je als directeur nog mee weg. Maar Blind…”

De dokter legt de doek weer op zijn rug. Bert begint te huilen. 

“Nooit wat gepresteerd als trainer. Totaal geen charisma ook. En altijd dat airtje: ‘Kijk mij eens, Danny Blind van Ajax. Ik durf het aan, Matthijs de Ligt. Want ik snap het en jullie niet.’”

De dokter loopt naar een kast. Ze komt terug met verband en met een glazen potje in haar hand.

“En Hans van Breukelen, dat was nog erger”, gaat Bert verder. Lekker manipuleerbaar, dacht ik. Als heel Nederland dan perse een TD wil, dan neem ik er toch één zonder ruggengraat? Het was machtswellust, dokter. Machtswellust en ijdelheid. Ik heb het verdiend.”

“Niemand verdient dit, meneer Van Oostveen”, zegt de dokter. In het midden latend of ze Berts kapotte rug bedoelt, of de prestaties van het Nederlands elftal.  

“Lukt het om te zitten?”

Bert verzamelt zijn krachten, kreunt diep en drukt zich los van het bed. Langzaam komt hij overeind.

“Ik ga uw rug verbinden en daarna moet u rusten. Slikt u deze maar door.”

Ze geeft hem een slaaptabletje en een bekertje water. Bert legt de pil op zijn tong en drinkt in één teug het bekertje uit.

“Gaat het nog een beetje”, vraagt de dokter.

Bert staart wezenloos voor zich uit.

“Koeman”, stamelt hij. “Koeman, Koeman…”