'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Hoe voetballers écht een eerbetoon kunnen brengen aan Appie

De afgelopen maanden werden er terecht vele eresaluten gebracht aan Abdelhak Nouri. Maar gastschrijver Rick Steggerda zou er graag nog één zien, en dan liefst voor altijd.

Door , in categorie: Column Gastcolumns op . Tags: , , ,


Het is 8 juli en Abdelhak Nouri zakt in elkaar tijdens een oefenwedstrijd. Ik lees het bericht en google naar meer informatie. De live-uitzending blijkt nog te lopen en ik kan live meekijken naar wat er gebeurt. Ik word misselijk en stop met kijken.

Later die dag kijk ik het droevige moment toch terug. En wat me weer opvalt: wat duurt het lang voordat men zich realiseert dat het echt ernstig is. Hoe lang precies lees je hier.
Wat doe je als je in de bus staat en iemand gaat ineens op de grond liggen, hijgend, ongemakkelijk de benen bewegend? Misschien doe je niets, omdat je bevriest. Waarschijnlijk bel je 1-1-2. Hoe dan ook denk je: dit is mis.
De scheidsrechter laat op 8 juli nog een paar seconden doorspelen. Natuurlijk: er liggen voortdurend spelers op de grond in het profvoetbal. En vaak is er niet zoveel aan de hand. De ernst van blessures is aan meer inflatie onderhevig dan de Venezolaanse Bolivar.

Ik mocht als kind graag bloederige ongelukken ensceneren. Ik wikkelde verband rond mijn borst, mengde ketchup met water en smeerde het verband met de smurrie rood. Ik stak een keukenmes tussen de besmeurde rafels en ging op de grond stil als de dood liggen wachten op mij moeder.
‘Als er straks echt een keer iets aan de hand is, geloof ik je niet,’ zei ze dan.

Mag ik jullie, voetballers van de wereld, oproepen om te kappen met valse pijnkreten en geveinsde blessures? Mag ik jullie vragen om gelijk weer te gaan staan als het geen pijn doet? Zodat wanneer het echt ernstig is, iedereen meteen weet: dit is mis. Zodat de scheidsrechter meteen het spel stil kan leggen. Zodat er binnen één minuut gereanimeerd kan worden mocht dat nodig zijn. Dat, beste voetballers, is pas een eerbetoon aan Appie.

Rick Steggerda (1977) is schrijver van theater en hoorspelen, en sportliefhebber. Hij schrijft over voetbal in de hoop dat de sport weer wat mooier wordt. 

Dit is een gastbijdrage. Voorlopig is het plan er geregeld een te publiceren. Ben je enthousiast? Prima, maar gastbijdrages worden in de regel alleen op uitnodiging gepubliceerd. Direct in de pen klimmen zou dus zonde van je tijd kunnen zijn. Ons vrijblijvend een idee mailen mag natuurlijk wel altijd – mailenmetedgar@gmail.com