'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Het kladblok van Frans Hoek

Met de komst van nieuwe bondscoach Ronald Koeman eindigt het dienstverband van keeperstrainer Frans Hoek bij Oranje. Frans, de man met het onafscheidelijke kladblok. Vincent Cardinaal spoelt de tijd een beetje vooruit, en kijkt en mijmert mee met Frans, thuis in Hoorn.

Door , in categorie: Column op . Tags: , , , ,

Frans Hoek liep de trap af. Het was half zeven in de ochtend, de zon was bezig omhoog te klauteren. Hoewel er al jaren een serre aan zijn huis vastzat met verhoogde deuropening trok Frans toch zijn hoofd tussen de schouders terwijl hij naar zijn keuken liep. Typisch Pavlovgedrag van een keeper: altijd bang om je kop te stoten. Terwijl Frans zijn senseo-apparaat bediende keek hij naar het schaaltje met paaseitjes dat op het aanrecht stond. Straks kwamen zijn kinderen met aanhang. Ze zouden gaan brunchen, en lekker wandelen langs het IJsselmeer. Hoewel hij zijn best deed, lukte het Frans niet echt om vrolijk van deze gedachte te worden.

Dat had alles te maken met Ronald Koeman. Met zijn aanstelling was het contract van Frans bij de KNVB ontbonden. Ronald nam zijn eigen keeperstrainer mee, en Frans was niet meer nodig. Sindsdien was hij flink bokkig, al liet hij zich in gezelschap niet kennen. Dacht hij. Hoopte hij.

Weg waren in elk geval de jaren dat hij langs de lijn de wissels van Oranje voorbereidde. En bovenal: weg waren de wedstrijden waarin hij minutieus al wat opmerkelijk of belangrijk was noteerde in zijn kladblok, gestoken in fraai kalfsleer. Jaren stond Frans op deze manier Louis van Gaal bij. Zijn respect voor de oefenmeester grensde aan bewondering, en hij was Van Gaal eeuwig dankbaar voor de tournee die hij in Louis’ kielzog had mogen maken. Fransie Hoek, tien jaar sluitpost van Volendam, afkomstig uit Hoorn – zomaar werkzaam in Barcelona, München, Manchester en natuurlijk in de Zeister bossen.

Vooral zijn band met Oranje maakte nog steeds een gigantische trots in hem los, ook in zijn keukentje in Hoorn. Automatisch zoog hij zijn borst vol lucht. Frans en zijn notities. Ja, vaak geridiculiseerd op de televisie, maar hij wist beter en nog belangrijker: Louis had zijn bijdrages altijd geroemd.

Zittend aan zijn eettafel liet hij de nostalgie even de vrije loop. God, de passage in Brazilië. Hij ziet zichzelf nog staan, naast Leroy Fer. De jonge Rotterdammer moest het verschil gaan maken tegen Chili, Frans fluisterde hem goede raad in het oor en verdomd dat het niet waar was – bij een corner deed Fer exact wat Frans hem had opgedragen en hij kopte de bevrijdende 1-0 snoeihard binnen. Uit pure euforie had Frans zijn nagels in het leer rond zijn kladblok gezet. De afdrukken waren nu, vier jaar later, nog zichtbaar. Oranje, Louis en Brazilië – hij zou het nooit vergeten, vooral omdat hij zelf ook in topvorm verkeerde. Dat las je dan misschien nergens terug, maar het was wel zo. Tijdens de kwartfinale, tegen de stugge Costa-Ricanen, zette hij in koeienletters ‘PRESSING!’ in zijn kladblok. Hij liet het zien aan de maestro, en Louis gaf hem een knipoog, stond op en coachte de jongens meer naar voren. Het was een schitterend moment, het A4-tje had Frans bewaard.

Zo zat hij nog even te mijmeren. Hij keek over het IJsselmeer uit, en voelde de korzeligheid alweer opkomen. Koeman, Van Wonderen en Lodewijks: die had hij nog nooit met een kladblok gezien. Frans stond op, hij stoof naar de zolder. Uit een la van zijn bureau pakte hij een voorwerp, rechthoekig, gestoken in kalfsleer. In kleermakerszit bladerde hij door het blok. Het was dan misschien voorbij: ze zouden het hem nooit meer afpakken. Beneden hoorde hij zijn vrouw rommelen in de badkamer. De dag ging nu echt beginnen. Voorzichtig, zoals de concertviolist een Stradivarius terug in de foedraal stopt, legde hij zijn kladblok weer weg. Hij klom de zolder af, en vergat niet zijn hoofd in te trekken toen hij de deurpost naderde.