'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Heimwee

Jordy Clasie is sinds woont sinds een paar weken lekker weer gewoon in Nederland. Martijn Neggers zoekt hem op, gaat een middagje met hem midgetgolfen en praat met hem over koffie, rechts rijden en heimwee.

Door , in categorie: De wisselbeker van Neggers en De Waard op .

A post shared by Jordy Clasie (@jordyclasie) on

Het is bijna middag als ik met Jordy Clasie afspreek. Hij heeft ’s ochtends getraind, en heeft vanmiddag vrij om te doen en laten wat hij wil. Een uur of twee voor onze afspraak, heeft hij me geappt dat ik maar gewoon naar De Kuip moet komen. Vandaag zat hij de hele ochtend op Varkenoord, dus hij heeft de middenstip van zijn favoriete club nog niet aangeraakt, dus zodra hij dat gedaan heeft, kunnen we samen naar de golfbaan. Als ik van het station naar de parkeerplaats loop, staat hij me al op te wachten. Jordy draagt een Feyenoordvestje, en een Feyenoordpet.

Ha, Jordy, hoe gaat het?

‘Ja, wel goed,’ mompelt hij, terwijl hij met een ernstig gezicht naar de grond kijkt. ‘Je hoopt toch dat zo’n midgetgolfwedstrijd een pot is die je gewoon kunt winnen, maar we zitten de laatste tijd wel in de hoek waar de klappen vallen.’

Even kijk ik Jordy verbaasd aan – ik vraag me af of hij een grapje maakt, maar hij meent het serieus. Als een enthousiaste peuter kijkt hij me, met vragende ogen aan of ik nog een vraag voor hem heb.

Heb je er zin in?

‘Ik ben er altijd klaar voor om de volle honderd procent te geven, op het moment dat de trainer me nodig heeft.’

Jordy, we gaan een potje midgetgolfen.

Jordy kijkt serieus, en een beetje getergd. ’Ik hoop gewoon mijn minuten te kunnen pakken en mijn eigen spelletje te kunnen blijven spelen,’ antwoordt hij. Ik knik. Dan lopen we samen naar de Glow-in-the-Dark-midgetgolfbaan die praktisch naast De Kuip ligt.

II

‘Weet je wat het is,’ mompelt Jordy, terwijl hij zijn midgetgolfballetje, via drie zijkanten, uiterst beheerst in het fluorescerende gaatje tikt. Met trots kijkt hij me aan, of ik wel goed gezien heb dat hij een hole-in-one gemaakt heeft. Eerder, toen we naar de midgetgolfbaan liepen, legde hij me uit dat hij, omdat Willem van Hanegem golft, ook zoiets wilde doen, maar dat hij toch meer met midgetgolf heeft. Het is gewoon net wat feestelijker. En hij heeft er gewoon heel veel talent voor.

Nou? Vertel?

‘Ze hebben het er allemaal over, hè, voetballen in het buitenland, maar ik vond het gewoon moeilijk om te aarden. Eerst in Engeland,  ben je daar weleens geweest, in Engeland? Maar dát is ver weg! En denk je dat ze er slankie smeerkaas en Bolletje crackers hebben? Nou, nee dus.’

Pardon?

‘Ja, precies. Nou, dan moet je dus elke week die dingen gaan bestellen op internet, en over laten komen. Man, ik kon wel huilen toen ik daar achter kwam. Nog iets, wat ze dus helemaal niet verteld hadden over Engeland.’

Brand los.

‘Ze rijden er dus niet rechts met hun auto.’

Jordy?

‘Man, ik kon wel huilen. Ik hoorde weleens van jongens die naar India gingen om te voetballen, of naar Mexico, dat het moeilijk was om te wennen in het buitenland, maar ik had niet verward dat het zo zwaar zou zijn. Ik ben wel door een dal gegaan, daar. Zo ver van Nederland af.’

Even valt Clasie stil. Hij pulkt wat aan het groene plastic van zijn midgetgolfclub. Eigenlijk moest hij de roze club, die was qua lengte beter geweest, maar Jordy speelt liever niet met roze, ‘want’, legde hij uit, ‘roze is toch een beetje voor meisjes’. Heel even lijkt het alsof er water in Jordy’s ogen staat, maar dat kan ook de reflectie van de neonlichten zijn. Op de achtergrond zingt Madonna haar hit Papa don’t preach.

God dank voor Brugge, dan. Is toch een soort Nederland. Toch?

‘Man, België was nog erger. Ik zal jou eens wat vertellen: dat lijkt op Nederland, maar daar is niks Hollands aan hoor, aan dat hele land niet. Ze hebben soms ineens andere woorden voor dingen. Dan geven ze je een tas koffie. Een tás! Maar ik wíl helemaal geen tas koffie. Ik wil een kóp!

Dan breekt Jordy. Hij gooit zijn midgetgolfclub op de grond en begint, midden op de lichtgevende midgetgolfbaan hard te huilen. Hij probeert nog iets te stamelen dat klinkt als ‘cultuurshock’ maar hij komt er eigenlijk niet uit.

Jordy?

Jordy gebaart met zijn arm dat ik hem even met rust moet laten. Hij loopt naar een hoekje van de baan, en blijft daar een tijdje met zijn gezicht naar de muur staan. Als hij met zijn handen door zijn ogen wrijft, valt zijn feyenoordpetje op de grond, maar Jordy kan het even niet aan om het ding op te pakken. Na een paar minuten komt hij weer terug.

‘Het is nog erg vers allemaal.’

Ik begrijp het.

‘Ik zit nu gewoon even in de hoek waar de klappen vallen.’

Je bent weer thuis, Jordy. Je bent weer thuis.

‘Ja. En dat is goed.’

Zeker weten, jongen. Zo is het goed.

Zwijgend doorlopen we de rest van de holes. Jordy is een begenadigd midgetgolfer. Bijna alle banen haalt hij op of onder par. Eén baan slaan we over, omdat er een enge clown op het parcours staat.






Edgars leesadvies