'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Galactico’s

Gisteren verloor Real Madrid in de extremis met 1-3 van een furieus Juventus, maar toch wonnen ze. Royston Drenthe, Madrileense volksheld, Galactico voor het leven, bezag het allemaal vanaf de analysetafel van Veronica. En nu zijn de lampen uit. Alleen het licht van Royston schijnt nog. Martijn Neggers schreef erover.

De avond valt, maar Royston is nog altijd niet bedaard. Wat een monsterzege van Real Madrid op Juventus. 1-3. Hij fluistert het een paar keer ritmisch voor zich uit. Dan pakt hij zijn telefoon uit zijn handtasje. Een paar minuten geleden heeft hij, via een vriend uit Rotterdam, een telefoonnummer van Kevin Strootman opgeduikeld. Hij gaat hem bellen om zich te laten feliciteren. Strootman is een grote meneer in Rome, die zich eerder al plaatste voor de volgende ronde van de Champions League. Hij, Royston, clublegende in Madrid, zou met zijn club misschien wel dé tegenstander van het jaar gaan worden van de Italianen. Royston wil Strootman bellen en er een lekker vlogje over maken. Over hoe hij Kevin gaat dissen, omdat Kevins club nóóit de Champions League zal winnen: die cup staat al met één oor in Madrid. Dat gaat hij Kevin eens even lekker inwrijven. En daar dan een filmpje van maken. Dat gaan zijn fans waarderen.

Royston likt aan zijn lippen en glimlacht. Siri, bel Kevin Strootman! Roept hij, met zijn linkerarm in de lucht en in zijn rechterhand de telefoon, die hij een paar centimeter voor zijn mond houdt. Royston houdt telefoons niet aan zijn oor. Een echte Galactico belt als een koning. Als een keizer. Een echte Galactico belt als een, ehh, wie is eigenlijk de baas van het heelal? Royston twijfelt. Dan drukt hij Kevin Strootman weg, voordat de beltoon overgaat. Royston is een snelle denker, en een snelle beslisser. Was ie altijd al. Bij Real stond ie daar om bekend. Snel denken, snel beslissen, en dan die rush naar voren. Altijd die rush naar voren. En dat publiek horen juichen. Die massa Spanjolen, die allemaal zijn naam schreeuwden.Even denkt hij aan zijn tijd bij Real. Hoe hij toch zo snel van een jongen een man geworden is. Hoe hij toch ineens van kleine Royston een échte Madrileen is geworden. Fiorentina wilde hem hebben. Maar Royston is een Madrileen in zijn hart. En die haal je niet uit Madrid weg.

‘Siri, wie is de baas van het heelal?’

Even is Siri stil. Er gaan een paar golfjes heen en weer. De vraag van Royston golft door het apparaat heen. De woorden vormen zich voor Roystons ogen.

‘Dat ben jij,’ antwoordt Siri kort. Royston knikt begripvol en drukt zijn telefoon weer uit. Glimlachend stopt hij zijn telefoon weer in zijn tasje. Dan bedenkt hij zich ineens dat hij Kevin Strootman wilde gaan bellen, om tegen hem op te scheppen over de eclatante zege van Real Madrid. 1-3, tegen Juventus. Waanzinnig. Dat kan alleen maar als je de baas van het heelal bent.

‘YES!’ roept Royston, in de lege televisiestudio waar hij nog altijd zit, maar waar verder de lampen uit zijn gedaan en iedereen weg is.

‘Siri, bel Kevin Strootman.’

De telefoon ratelt de woorden op het schermpje. Dan belt de telefoon het nummer dat Royston had gekreven van zijn vriend uit Rotterdam. Lekker effe Kevin dissen. Rotterdammers onder elkaar. Topvoetballers die elkaar lekker geinen. De telefoon gaat over. Eén keer. Twee keer. Drie keer.
Na vijf keer overgaan neemt iemand op. Er is geroezemoes op de achtergrond. Royston hoort hoe ergens iemand een paar glazen op de grond laat vallen.

‘Pizzarestaurant El Pizza, met Ahmed.’

Even is Royston stil.

‘Hallo? Hallo? Pizzarestaurant El Pizza, met Ahmed.’

‘Ahmed?’ mompelt Royston.

‘Ja?’

‘Niet met Kevin? Kevin Strootman?’

‘Nee. Met Ahmed. Wil je bestellen?’

‘Ik ehh…’ Langzaam begint het Royston te de dagen dat hij in de maling genomen is.

‘Hallo?’

‘Ja, hallo, ik ben er nog. Ik ben Royston.’

‘Oké, Royston. Wij zijn een pizzarestaurant. Wil je een pizza bestellen? Anders moet je ophangen.’

Weer twijfelt Royston. Dan haalt hij een paar keer diep adem. Ahmed vraagt bezorgd aan Royston of het wel gaat.

‘Ik ben toch een Galactico, Ahmed?’

‘Wat?’

‘Een Galactico.’

‘Ik weet niet wat je bedoelt.’

‘Ahmed, wie is de baas van het heelal?’

Vloekend hangt Ahmed de telefoon op. Royston kijkt naar zijn schermpje. Dan kijkt hij om zich heen, door de donkere studio heen. Heel even krijgt Royston een brok in zijn keel. Dan duwt hij zijn telefoon weer aan.

‘Siri, wie is de baas van het heelal?’

‘Dat ben jij, Royston.’