'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Fan van Dick

Vincent Cardinaal en Lucas de Waard zijn fan van Dick Advocaat. Daar schamen ze zich niet voor. Sterker, ze schreven een kleine ode. Gewoon, omdat Dick wel een beetje geluk gebruiken kan, vanavond.

Door , in categorie: Column op . Tags: , , ,


Als wij heel eerlijk zijn moeten we bekennen dat we het gehannes rondom de nieuwe bondscoach al een beetje vergeten waren. Niet omdat wij het wel mee vonden vallen destijds – dat vonden we niet – maar omdat de bondscoach die uit de as naar de oppervlakte rees Dick Advocaat is. De kleine generaal. We vertegenwoordigen wellicht geen enorme groep, maar wij houden nogal van Dick Advocaat. Sterker: we zijn devoot fan van Dick, of zoals wij in besloten kring graag zeggen: Dickie.

Onze Dickie is in bloedvorm, momenteel. We vonden hem ook al leuk toen hij nog felgekleurde trainingspakken droeg en volslagen over zijn theewater ging als hij kritisch bevraagd werd, maar zoals het een mooi personage betaamt, is Dick Advocaat gegroeid als mens. Met de jaren wijzer geworden. En als we wijzer zeggen, dan bedoelen we dat er in de persoon van Dick Advocaat een man zit die het geen reet meer interesseert wat de wereld van hem denkt. Of wat wij allemaal van de staat van het Nederlands voetbal vinden. Het kan Dick helemaal níets schelen. Hij is vrij; hij heeft wat de Belgen zo mooi benoemen als “Je m’en fous”: kust mijn kloten.

Dick loopt al een tijdje mee en doet in de herfst van zijn carrière alleen nog maar wat hij zelf leuk vindt. Rond de tijd dat Marco Van Basten zijn eerste wondergoals begon te scoren, was Dickie al coach. Hij heeft alles gezien, is aan een ketting door de modder getrokken, weer opgekrabbeld en ondanks alles vindt hij het nog steeds leuk. Toen hij Robben wisselde voor Paul Bosvelt stond de pek te koken op het dorpsplein. Dick werd persona non grata verklaard, door een heel land. Waarom zou je in vredesnaam nog een keer zo’n land willen dienen? Wel, omdat hij daar gewoon zin in heeft. Omdat hij zich verveelt als hij het niet doet. En misschien ook wel omdat hij niets anders kan.

Als Dick niet op een trainingsveld staat trekt er een mistbank op in zijn hoofd. Kille flarden waarin hij zichzelf niet meer terugvinden kan. Ik sluit niet uit dat als Dick noodgedwongen stopt met trainen, hij binnen een half jaar in een met matrassen beklede cel krankzinnig uit zijn ogen loerend op zijn mouwen zit te kauwen. Dick Advocaat is een verslaafde. Het spel is zijn crystal meth. Wanneer hij niet op dagelijkse basis een dosis toegediend krijgt, staat hij niet voor zichzelf in. Wij houden van waanzin. Wij vinden het mooi om te zien dat Dick alleen maar rustig en kalm is, omdát hij bondscoach is, niet desondanks.

Daarom komt het wel goed, met Oranje onder Dick. Omdat Dickie er zelf in gelooft. Hij heeft een haffel spelers gekregen en of die goed of slecht zijn maakt hem niet zoveel uit. Hij gaat proberen te winnen, zoals hij dat altijd doet. Als iemand Dick Advocaat een doos tompoezen, een blinde hond en drie plastic flamingo’s had gegeven met de opdracht dáármee van Frankrijk te winnen, had hij het ook geprobeerd. Zonder te mokken. Het Nederlands elftal geeft Dick zijn dagelijkse shot. En in ruil daarvoor leert Dick Oranje héél lelijk te winnen. En komend jaar, als Nederland aantreedt op het WK in Rusland, dan gaan we daar met zijn allen de vruchten van plukken. Rusland – het land van Poetin, pessimisme, poenerigheid en een verbetenheid te willen winnen die we in Europa al lang kwijt zijn. Er is geen beter denkbaar land voor een laatste Oranjeklussie van Tsaar Dickie. Wij geloven erin. U ook?