'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Een slipje op het veld

Bij ASV Wartburgia, een voetbalclub met een ledenbestand van zeer divers pluimage, worden niet al te veel vragen gesteld. En als dat wel zo is, volstaan alle antwoorden. Jan van Mersbergen schreef over zijn Amsterdamse Sport Vereniging.

Door , in categorie: Van Mersbergen & Wartburgia op .

Vanzelfsprekend zijn deze stukken over de grootse voetbalclub Wartburgia enkel en alleen bedoeld om een beeld te schetsen van deze icoon van het Amsterdamse amateurvoetbal. Betrokkenen hebben hun hobby en passie en als deze personen, van wie de namen bij de redactie bekend zijn, op een of andere manier in een slecht daglicht komen door hun capriolen in en rond het voetbalveld op een onschuldige zaterdag.

Het is oppassen tegenwoordig, in tijden waarin fictie en werkelijkheid alle kanten op stuiteren en #metoo op de loer ligt, zeker bij een club met het hoogste percentage dames van Nederland, en waarschijnlijk van de hele wereld.

Dus: de verhalen zijn echt, de hoofdrolspelers zijn fictief.

Zo ook het verhaal van de veteranenwedstrijd tegen concurrent Buitenveldert met een hoofdrolspeler die zonder zijn naam te noemen afgelopen zaterdag opviel door zijn sokken. Onder zijn spijkerbroek staken felle kleuren: rood en geel met stippen. Ik ging wat bijkletsen bij mijn carnavalsvriend die net zijn rentree had gemaakt in de thuiswedstrijd tegen Arsenal en die een van zijn afgemeten voorzetten door een kleine kale veteraan van de mannen van het IJsbaanpad in eigen doel gekopt zag worden. Toen zag ik die sokken. Het leek wel een clown. Ik keek en hij zag dat ik keek, schoof zijn schoenen onder zijn stoel. Hij zei: Die legt mijn dochter voor me klaar.

Dat was voldoende uitleg en Wartburgia is een ruimdenkende vereniging met volk van allerlei pluimage, mannen en vrouwen zoals gezegd goed gemixt, de gekste voorkeuren en geaardheden, dus van een paar gekleurde sokjes kijkt niemand op.

De buurman aan mijn linkerzijde, oud-speler van onder andere ADO Den Haag, wel een tijdje geleden hoor, vertelde daarop het verhaal dat er bij de sokkenman in de wedstrijd tegen de blauwen van Buitenveldert een slipje uit zijn broek viel, zo op het veld. De wedstrijd in volle gang. Daar lag een roze slipje. Hij raapte het op en zei: Ja, thuis doe ik altijd de was en dit zal in mijn voetbalbroek verzeild geraakt zijn.

Ook afdoende uitleg.

We dronken nog wat en met mijn andere vrienden van heren 2 keek ik naar een dameswedstrijd van het allerhoogste niveau tegen de meisjes van Jong Pec Zwolle. Jaja, dat is de Topklasse.

Vanuit de vernieuwde kantine – bijna klaar – is het gehele vernieuwde hoofdveld – net klaar – goed te overzien en ik schat in dat door dit vernieuwde uitzicht de bar-omzet zal verdubbelen, want nu kun je een biertje drinken en een broodje bal met satésaus eten én voetbal kijken. Dat is heel wat beter dan in de tocht te staan op veld drie, helemaal achteraan het sportpark.

Bij een goal van onze dames sprong onze nieuwe spits Joram bijna tegen het dak. Dat juichen in de kantine om een damesgoal, met een biertje erbij en wat te bikken, maakte duidelijk dat die hele verbouwing uiteindelijk een enorme verbetering is.

Proost! Ik bedoel: Kassa!






Edgars leesadvies