'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De wolken uit de lucht schieten

En dan wordt voetbal door een enkel bericht opeens teruggebracht tot de bijzaak die het eigenlijk is. De twee broers in onze selectie verloren vorige week hun vader. De trainer van het tweede en een van de spelers. Euthanasie. Hij was ziek.

Door , in categorie: Van Mersbergen & Wartburgia op . Tags: , ,

Het bericht kwam de brug naar het sportcomplex over, ging de kleedkamers en de kantine in, waaide de velden over, kouder dan de wind die er al was.
Iedereen kent die jongens, niet iedereen kent hun vader. Er werd gerekend: ze zijn allebei begin twintig, hun vader was nog jong. Dat moet wel. Veel te jong.
Trainer Hans bracht mij het nieuws. In een uithoekje van het nieuwe kunstgrasveld was ik aan het hardlopen en oefeningen doen voor mijn knie. Voor het eerst weer op het veld, het deed me echt heel goed, tot Hans na zijn eerste training van die avond in de dug-out een sigaretje rookte en ik hem even opzocht en een hand gaf en hij me vertelde van de vader van die jongens. Daarna was het lopen anders, waren de knie-oefeningen anders, zoals voor de complete selectie, die het veld op kwam voor de training van half negen, die avond anders was.
Er werd gepraat, in een cirkel. Iedereen op het veld bij elkaar. Het nieuws was duidelijk en hard. Het raakte iedereen. Daarna werd er getraind. In de kantine was het rustig.
Een dag later was er een nieuwe app-groep bij: Boeket. ‘Als vrienden en selectie willen we ze graag steunen door middel van een mooie krans/boeket.’
Er zat een betaalverzoek aan vast geplakt, dat gaat tegenwoordig heel eenvoudig. Allemaal even lappen en een krans of een boeket verzorgen, het minste wat we kunnen doen.
De meest voorkomende reactie: ‘Een mooi gebaar.’
Daartussen een bericht van een van de spelers dat een appje of persoonlijk iets sturen erg op prijs wordt gesteld, dat daar geen taboe op zit, dat is alleen maar mooi en alle beetjes helpen.
Die openheid was er, ook op de zaterdag, toen koploper heren 2 zonder hun bevlogen coach een uitwedstrijd moest spelen, met rouwbanden om die loodzwaar bleken en een minuut stilte voor de aftrap.
De broers konden hun rol niet vervullen, dat begreep iedereen, maar ze kwamen wel kijken. Even wat afstand van het geregel voor de uitvaart en thuis, en toch ook toenadering naar hun vrienden, want thuis namen ze mee als een pakketje onder de arm.
De begroetingen anders, de blikken anders.
Heren 2 verloor de eerste competitiewedstrijd van dit seizoen, we zijn geen koploper meer. Een verlies groter dan alleen dat verlies.

Daarna was het de beurt aan het eerste elftal, toevallig op hetzelfde veld, in de regen, met de broers nog langs de lijn. Het eerste half uur leek hetzelfde scenario zich te voltrekken: een 1-0 achterstand, hard werken, maar deze druilerige dag ging ons weinig meer bieden dan de koude druppels die van de paraplu’s in je nek vielen.
Tot James scoorde. Van dichtbij.
Een compleet elftal zocht de broers aan de zijlijn op. Een omhelzing die groter was dan het vieren van een doelpunt, die luider was, steviger, emotioneler.
In de rust vertelt de jongste van de broers in een volle kantine over de zorg voor zijn vader, over de afgelopen twee weken, over de schaamte waar iedereen overheen moest stappen, ook de vader zelf. Dat lukte, het afscheid stond voorop. Er gebeurde veel deze week. Er moest muziek uitgezocht voor de uitvaart. Die muziek zal altijd zijn muziek blijven. Als het straks echt stil is in huis, veel langer dan die minuut hier op dat voetbalveld, dan is niet alleen die muziek weg, hij is ook weg. Dan begint het missen.
Het is moeilijk praten wanneer je vrienden wilt steunen na zo’n verlies, zeker in zo’n kantine. Een doelpunt is eenvoudiger. Dus daar was het wachten op. Net als die gelijkmaker, maar nu een goal voor een voorsprong terwijl we eigenlijk met z’n allen dit hele weekend en deze hele week op achterstand stonden.
Dat doelpunt kwam, in de tweede helft. Ook na die goal de steun aan de zijlijn, bij de broers, in de regen.
De derde goal volgde snel en er kwam ook nog een vierde.
Deze overwinning was veel groter dan die drie punten.

Gisteren was de uitvaart. De broers veranderden in jongens die afscheid namen van hun pa. Liefdevol. Emotioneel. En ook hier was er voetbal. Toen ze klein waren kon hun pa de bal zo hoog schieten dat het leek of hij de wolken uit de lucht kon schieten. Dat gevoel van bewondering. Dat gaat nooit weg. Die bal gaat zo hoog, die komt nooit terug op aarde.

Voetbal wordt soms teruggebracht tot de bijzaak die het is, door een hard en pijnlijk bericht, maar voetbal herbergt juist ook die onderlinge band, de hechte vriendschap en de steun en saamhorigheid die in onze levens vaak ver weggestopt zit.