'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Een Engelse vader en een tweede familie

Een vervelende nederlaag van ons eerste tegen een andere ploeg in de middenmoot, maar wel de gouden blik van een vader langs de lijn.

Door , in categorie: Column op .


Onze Engelse speler James had bezoek. Overgekomen van overseas: zijn pa. Voor hem moet het tropisch zijn geweest, in het flauwe Paaszonnetje bij Wartburgia. En het was droog, ook weer iets heel anders.

Hij keek naar zijn zoon die in de eerste helft voor het gemak de complete linkerflank bestreek. De oplossing van trainer Hans om kracht en diepgang te bundelen en twee aanvallers de ruimte te geven.

James maakt het niks uit. Hij gaat toch wel als een stier dat veld over. Zijn pa zag hem voor rust heen en weer draven en zei tegen me: ‘He’s got the energy to do this.’

James is de Aron Winter van Wartburgia 1. Overal waar een plekje ingevuld moet worden kan zijn naam op het formulier: spits / verdediger / flankspeler, hij staat er.

Ik vroeg zijn vader hoe dat was, die jongen te zien spelen. Hij hoefde eigenlijk niks te zeggen, zijn hoofd begon te glimmen – dat zei al genoeg. Toch voegde hij eraan toe: ‘He loves it. This is his second family.’

James maakte de 1-1, vlak voor rust. Hij rende naar zijn pa en omhelsde hem.

De wedstrijd werd verloren, jammer.

Ik dacht na over de tweede familie van deze mooie kerel die zelfs als hij zich omkleedt nog wedstrijden van de Premiership volgt op zijn telefoon, die bakken supermarktmaaltijden naar binnen schuift omdat koken niet zijn sterkste kant schijnt te zijn, die het mooiste ‘godverdomme scheidsie’ kan roepen van de hele derde klasse, en die dus thuis is bij deze club, met zijn vrienden en al het andere aangewaaide gepeupel dat om deze spelersgroep heen hangt.

Aan de bar gingen vader en zoon op de foto. De klok achter hen wijst niet de Central European Time aan, zoals de Rileys wilden geloven. Gewoon iets over half zes wat drinken aan de bar.

Cheers guys!






Edgars leesadvies