'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Een eerste standbeeld voor Frenkie

Frenkie de Jong is misschien we dé meest gewilde voetballer ter wereld. Bíjna speelde hij bij Barcelona, al zaten Tottenham, PSG, Liverpool, Bayern, Juventus, Chelsea, Manchester United en Glasgow Rangers naar verluidt ook achter hem aan. Zelfs in Omas, Peru is Frenkie een fenomeen. Een verhaal van Martijn Neggers

Door , in categorie: De wisselbeker van Neggers en De Waard op . Tags: , ,

Het is nog vroeg in de morgen, wanneer de 31-jarige Angel Solano het Plaza Mayor in Omas oploopt. Gisteren vertelde de postbode, die hier, in de binnenlanden van Peru één keer in de week komt om post en bestellingen te leveren, dat het marmeren blok dat Ángel besteld had, eindelijk geleverd is, en dat hij het op het plein heeft laten zetten. Even maakt Angels hart een sprongetje. Eindelijk is het zover. Dit is de dag dat voetbal herboren wordt. Hij wast zich, scheert zich, eet wat en geeft zijn moeder een kus.

‘Het is zover, mama,’ glundert hij, voor hij de deur uitstapt van het kleine vier kamers tellende huisje waar hij, zijn vrouw, zijn vier kinderen, zijn moeder, zijn drie honden, zijn twee geiten en zijn stiefdochter samen wonen. Zijn moeder glimlacht, en steekt haar duim op. Praten doet ze al jaren niet meer, sinds ze haar laatste drie tanden kwijtraakte.

Omas heeft geen straatnamen, dat is meer iets voor grotere steden. Omas heeft de 134, een weg die langs de kerk op het dorpsplein, naar de begraafplaats van Omas loopt, en van daaruit verder de bergen in.

Omas is een bescheiden dorpje. Maar, bedenkt Angel, terwijl hij glimlachend de wandeling naar het pleintje aan de kerk inzet: daar komt binnenkort dus mooi verandering in.
Onderweg zwaaien er twee bejaarden naar Angel. Ze wensen hem succes, en zeggen hem dat ze hadden gehoord van de postbode dat Angels marmer was gearriveerd. Angel zwaait naar de twee mensen. Even beseft hij hoe het moet zijn om beroemd te zijn.

Op het pleintje is het een drukte van jewelste: om het blok marmer staan twee jonge jongens, een bejaarde man, en Anita. Oh, Anita. Hij zou haar honderd keer willen omruilen tegen zijn vrouw. Hoe vaak had hij niet gefantaseerd dat hij haar, achter de Iglesia de Omas, ergens op een miezerige dinsdagmiddag, van achteren genomen had, terwijl hij in haar oor had gefluisterd dat zij de enige was voor hem. Nooit had hij het daadwerkelijk gedurfd. Nooit zou het ooit gaan durven. Maar zíj stond hier, terwijl zijn vrouw thuis was, bij de kinderen, de honden, zijn geiten, zijn stiefdochter en zijn moeder.

‘Goedemorgen, Anita,’ probeert hij zo zelfverzekerd mogelijk te zeggen.

‘Goedemorgen, Angel,’ spreekt ze, haast fluisterend. Ze mag dan zeventien zijn, Angel herkent een echte vrouw als hij haar ziet. ‘Wat een indrukwekkend blok marmer,’ voegt ze eraan toe. Heel even raakt ze het aan. Angel krijgt er haast een stijve van.

‘Dit wordt de grootste toeristische trekpleister van het land,’ antwoordt hij, met een serieus gezicht.
’Wat wordt het?’ vraagt ze zacht, en hees.

‘Ja, wat wordt het, nou, precies,’ bemoeit nu ook de bejaarde man zich ermee.

Dan glimlacht Angel.
’Mensen!’ roept hij nu, tegen iedereen die is toegestroomd. Anita, de twee jongens en de bejaarde man kijken op.

‘Dit wordt het moment dat ik zal onthullen wat ik al die tijd van plan was, en hoe ik van Omas een toeristisch oord van Welvaart en Voorspoed zal maken!’

Er wordt geapplaudisseerd. Een van de twee jongens balt zijn vuist en steekt hem in de lucht. Dan rommelt Angel in zijn broekzak, en haalt er een pagina uit, die Angel een tijdje geleden op de 134 gevonden heeft. Hij vouwt hem open. Het vel is gekreukt, maar nog goed leesbaar. Op de pagina staat een grote foto van Frenkie de Jong in zijn Ajaxtenue. Frenkie staat fier overeind, en kijkt vastberaden, met zijn armen over elkaar de camera in.

‘Frenkie de Jong: de hoop van Nederland,’ leest Angel de ingezette tekst bij de foto voor. Hij heeft geen idee wat het betekent, en of hij het goed uitspreekt, maar Ajax kennen ze overal. En Frenkie de Jong, daar zit de hele wereld achteraan, dat weten ze zelfs hier, in de binnenlanden van Peru.

Even is iedereen stil. Dan beginnen de omstanders te applaudisseren. De bejaarde roept dat Frenkie de nieuwe Johan Cruijff is, en zegt dat hij de wereldbekerfinale van Ajax, in Milaan, tegen Celtic, nog ooit op een radio, in een café in Coaillo heeft gehoord.

Angel klopt een keer op het blok marmer. ‘Vanaf vandaag, zal Omas bekend staan, als een bedevaartsoord van de wedergeboorte van het voetbal!

Weer applaudisseert iedereen. Dan stuift het publiek uiteen, en laten ze de kunstenaar aan het werk gaan. Zeven weken werkt Angel onafgebroken aan het standbeeld. Op het einde is hij niet supertevreden, maar het gaat natuurlijk om de gedachte erachter.

Een half jaar later verhuist Anita naar Farallones, waar de straten wel namen hebben, en de postbode elke dag komt.