'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Alweer een donkere avond met Frank Snoeks

Frank Snoeks ligt onder vuur op de sociale kanalen. Hij probeert het van zich af te laten glijden, maar het is moeilijk. Zo verdomde moeilijk. En wat is ie eenzaam, daar in dat malle Rusland. Een verhaal van Martijn Neggers.

Het is al donker als Frank Snoeks op zijn hotelkamer arriveert. In de kamer naast hem wordt luidruchtig geneukt en de schoonmaakster heeft, in Franks afwezigheid, alweer zijn minibar leeggezopen. Het is al de derde keer sinds hij hier logeert. Zuchtend trekt hij zijn pak uit. De lampen laat hij uit. In zijn onderbroek gaat hij op de bedrand zitten. Er zijn dagen dat Frank het allemaal wel van zich laat afglijden, alle kritiek, maar vandaag valt het hem zwaar. Zijn zak is een beetje nat van het zweet. Hij voelt warme vlekken in zijn nek. ‘Moskou is een mooie stad,’ mompelt hij, terwijl hij met zijn onderbroek het zweet probeert te deppen.

Inademen, Frank, spreekt hij zichzelf in gedachten toe. Inademen, éénentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig – en uitademen. Dan staat Frank op en loopt naar het badkamertje naast zijn bed. Het muurtje tussen de twee ruimtes is haast van karton. Even twijfelt Frank of hij een hoer zal bestellen. Terwijl hij de voors en de tegens tegen elkaar afstreept pakt hij zijn telefoon. In plaats van googlen naar goeie prostituees in Rusland – hij heeft er veel goeds over gehoord – zet hij per ongeluk toch twitter aan. Het blauwe licht van zijn telefoon weerkaatst op zijn gezicht en op zijn witte lijf. Over zijn telefoon ziet hij zichzelf zitten in de spiegel.

Inademen. Eénentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig, uitademen. Frank logt in op zijn geheime account @Whiskeylover76, en tikt #Franksnoeks in zijn schermpje. De eerste twitteraars die de hashtag gebruiken, zeggen dat ze overgestapt zijn op de Belgische uitzendingen. Of op de Duitsers, godbetert.

‘#FrankSnoeks is een druif,’ twittert Ricardo Hopstaken uit Appingendam. ‘Wat een ratelapparaat is #franksnoeks,’ aldus Fritsie von Fritzenstein uit Dokkum, die overigens ook vindt dat Sinterklaas een kinderfeest is. Ene Marjolein Mon wil Frank opbergen in de Oeral. Iemand ergert zich dood aan Frank. Iemand anders wil dood omdat Frank aan het praten is. Weer iemand anders sterft een duizend doden als #franksnoeks aan het woord is. Daaronder reageert iemand die wil dat Frank doodgaat.

Inademen. Eénentwintig, tweeëntwintig, uit.

Frank legt zijn telefoon weg, en knipt het bedlampje aan. Het is te fel. Hij bekijkt zichzelf weer een keer in de spiegel. Hij heeft inderdaad rode vlekken in zijn nek. Weer twijfelt hij of hij een prostituee zal bellen. Al is het maar eventjes gewoon om te knuffelen. In de kamer naast hem hoort hij klappen van een zweep. Het windt Frank niet op. Hij voelt zich er alleen maar extra eenzaam door.

In. Eénentwintig, uit.

Weer pakt hij zijn telefoon. Nu bekijkt hij wat reacties op facebook. Een lolbroek heeft een foto van Frank bewerkt, met een bal in zijn mond. Zo’n bal die ze in Pulp Fiction – wat trouwens een hele aardige film is, en die op de geboortedag van Fabiano Alves, nooit gedacht dat die geweldige Braziliaanse voorstopper niet- wacht. Niet doen, Frank, denkt hij in zichzelf. Niet doen.

In. Uit. In. Uit. In. In. In. Uit.

Frank gooit zijn telefoon van zich af. Kijkt zichzelf aan in de spiegel en staat op. Hoe zou Justin Kluivert dat ook weer zeggen? Gewoon schijt hebben, Frank. Schijt hebben, acties maken. Frank haalt nog één keer diep adem, en staat dan op. Hij kleedt zich weer aan en loopt naar beneden, naar de hotelbar. Misschien zit daar wel een prostituee te wachten, tegen wie hij een avondje kan liggen.

De bar is nagenoeg leeg. Aan het raam zitten twee hipsters te tongen. Aan de bar zit een meisje van een jaar of vijfentwintig. Ze drinkt een mojito. Blijkbaar hebben ze dat in Rusland ook al. Hij gaat naast haar zitten.

‘Excuse me, miss,’ stottert hij een beetje.

‘Yes?’

‘Are you a prostitute?’

‘Yes. You want me?’

‘I ehh,’ stamelt Frank. Nu het zover is, wordt hij toch een beetje zenuwachtig.

‘Yes?’

‘I ehh,’ probeert hij weer. ‘I ehh, I would like to cuddle.’

De prostituee vertelt dat ze Yekatarina heet, en dat ze alleen hardcore doet. Geen Vanilla.

‘Oh,’ antwoordt Frank een beetje uit het veld geslagen. ‘Oh, then leave but.’

Frank bestelt voor zesentwintig euro een biertje en een schaaltje nootjes, die hij meteen moet afrekenen. Zwijgend drinkt hij zijn bier op, met tussen zijn slokken door af en toe een handje nootjes. Het zijn gewoon maar nootjes, zoute pinda’s, niet van die café-mix met van die lekkere knapperige balletjes erdoorheen.

Na een paar minuten gaat hij naar boven, naar zijn hotelkamer. Alleen. Morgen wacht de volgende wedstrijd. Nigeria – IJsland. Op zijn telefoon zoekt hij wat leuke feitjes over Daniel Akpeyi op.