'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De Xess Xava Xapes, deel 3: de dood van Slowpoke

In het slotdeel van de Xess Xava Xapes komt het in Qatar tot een kookpunt. Terwijl Xess Xava juicht om de dood van Slowpoke, loopt Wesley leeg. Ronald Koeman? Die ziet eruit als een patatje joppiesaus.

Door , in categorie: Column Satire op . Tags: , , , ,

Doha. Zondag 4 maart 2018. 15:49. (Lokale tijd)

(Wat voorafging: aangekomen in het huis van Wesley Sneijder komt Ronald Koeman snel terzake. Ik blijf achter in de keuken, met schoonzus Xelly, en Xess Xava. Als Koeman de pleiterik maakt, blijf ik op uitnodiging van Wes hangen in zijn paleisje.)

‘Slowpoke! Slowpoke! Slooooowpoke!’ Ik lig aan de rand van het zwembad van de familie Sneijder Cabau Van Kasbergen en schrik me een ongeluk. Even was ik ingedommeld en nu hangt Xess Xava boven me, een iPhone geklemd in zijn peuterhandje. ‘Slowpoke!’ gilt hij nog een keer, en even denk ik dat dit een bijnaam voor zijn vader is, die inderdaad niet al te snel meer oogt. ‘Ouwe slowpoke!’, zoiets. Maar nee. Xess Xava is sinds de passage van Kees van Wonderen nogal verslaafd aan Pokemon Go geraakt. En zul je altijd zien: precies op de plek waar ik lig, zit een Pokemon, klaar om gevangen te worden. Xess, en zijn oudere halfbroer Jessey leggen me uit dat dit wezen Slowpoke heet. En bovenal vragen ze of ik effe op wil rotten. Ik lig in de weg.

Niet veel later slaan de deuren naar de binnenplaats met zwembad open. Het is Wes, terug van een obligate rondleiding die hij beloofd had te geven aan Koeman. Hij draagt de officiële clubkleding van Al-Gharafa, het getal 10 prijkt op zijn borst, maar echt trots wil de aanblik niet worden. Wes weet ook niet hoe snel hij het uit moet krijgen. In zijn blote bovenlijf (95% strak, klein vetlaagje, niks om de Story voor te bellen) staat hij op het punt leeg te lopen. En ja hoor, daar gaan we. ‘Wat een teringlijer’. Het bal is geopend. ‘Serieus, komt ie helemaal hierheen om me uit te leggen wat ik al een jaar weet – dat het klaar is. Voor hen, hè? Niet voor mij hoor. Dat ik hier zit betekent niet dat ik niks meer kan hè? Die Klaassen zit verdomme zes maanden in Liverpool en komt al niet meer aan de bak. En dat onder de leiding van die papzak. Wat, afslankkliniek? Laat me niet lachen joh. Hij ziet eruit als een patatje joppiesaus.’

Wes gaat erbij zitten. Xess Xava wil trots de dood van Slowpoke tonen, maar papa is, en ik citeer de heer des huizes nu letterlijk, ‘Effe niet geïnteresseerd, pikkie.’ Wes gaat gestrekt liggen op een ligbed, ook weer bekleed met de letter X als insigne. Ik kijk naar de letter 10 op zijn uitgetrokken trainingsjackie. Verdomd, denk ik, misschien verwijst die X wel helemaal niet naar kind en schoonzus, maar is het gewoon een zelf uitgereikte medaille. Wesley Sneijder, klein van stuk, maar voor altijd de grote tien van Utrecht. Zoiets.

Hoewel het nu stil is, merk ik aan de aardstralen dat hij nog niet uitgekankerd is. Eerst moet de kat het ontgelden die onophoudelijk door de glazen afrastering naar een punt van de horizon tuurt. ‘Wat zit dat domme beest nou te doen, shit joh’, vraagt hij aan niemand in het bijzonder. Dan neemt Xelly het woord. ‘Dat doet hij wel vaker, dat vindt hij leuk. Dan denk ik altijd: de kat kijkt televisie.’ Ik schiet in de lach om deze aardige opmerking, maar Wes houdt de bokkenpruik op.

‘Weet je wat die lul ging doen, op de club? Op zijn telefoon iedereen bij Al-Gharafa die goal op Wembley laten zien! Ja, die zat er lekker in, zei hij tachtig keer. Wat een mongool. Nou, ik ben ook wel blij dat het klaar is, op deze manier. Er komt een mooi persbericht waarin staat dat ik het allemaal zelf heb besloten, en op een bepaalde manier is dat ook wel zo. Wat moet ik nou nog bewijzen joh?’

Dan staat hij op. Hij zet een van de flatscreens naast het zwembad aan. Na even zoekwerk heeft ‘ie wat ‘ie wil hebben. ‘Kijk deze dan eens! Hier, vorige week.’ Ik zie een leeg stadion, met spelers op het veld. De camera zoomt in. Wesley verschijnt in beeld. Hij legt aan voor een vrije trap. Ik heb de beelden al gezien, dus ik weet wat er gaat komen: hij krult hem erin. Nadat de bal tegen de touwen is geploft spoelt Wes de beelden terug. Zo kijken we met hem een keer of zeven naar deze aardige vrije schop, gescoord in een snikheet en vooral leeg stadion. Hij zet het volume bij elke herhaling harder. Op het eind is het oorverdovend. Ik kan zijn schoen bijna tegen het leer aan horen komen. Na de goal galmt de echo van een leeg stadion over zijn eigen binnenplaats. Wesley kijkt bedroefd naar de flatscreen. Hij pakt de afstandsbediening. Even denk ik dat hij ons nóg een keer die goal gaat laten zien, maar nee, hij zet de televisie op mute. Volgens mij vond hij het zelf ook het eenzaamste geluid aller tijden.

‘Moet ik je naar het vliegveld brengen?’

Ik durf niet anders dan hard van ja te knikken.

Dit is het slot van de driedelige Xess Xava Xapes. Deel een lees je hier en deel twee daar.