'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De Xess Xava Xapes, deel 2: in Qatar ligt niemand wakker

In deel twee van de Xess Xava Xapes is Xincent, pardon, Vincent Cardinaal te gast bij de Sneijder Cabau van Kasbergentjes. Terwijl Ronald Koeman zijn slechtnieuwsgesprek met Wesley Sneijder voert, houdt Vincent zich bezig met Xelly en de kleine Xess Xava.


Doha. Zaterdag 3 maart 2018. 20:11. (Lokale tijd)

(Wat voorafging: ik reis mee met Ronald Koeman naar Qatar. Hij gaat Wesley Sneijder vertellen dat zijn Oranje-carriere voorbij is. In Doha gearriveerd gaat het snel. Koel als een komkommer stapt Ronald binnen in Wesleys prachtige villa. Ik loer mee.)

En zo vind ik mezelf terug in de keuken van de Sneijdertjes. Of voluit: de Sneijder Cabau Van Kasbergentjes. De keuken is een soort voorportaal, zoals de tempel van Jeruzalem meerdere vertrekken had voor je in het echte hart terecht kwam: daar waar alleen de gezegenden mochten komen.

Na binnenkomst zijn Ronald en Kees met Wesley in een kamertje verdwenen, niet heel ver van dit voorportaal. Aangezien ik voorlopig met rust gelaten word, kan ik, als ik mijn nek maar ver genoeg buig, een beetje meekijken door de glazen deur van het kamertje. Ik zie Wes op de rug, hij zit verkrampt aan het hoofdeind van een tafel. Zo te zien is vooral Ronald aan het woord, want Wesley knikt slechts. Soms balt hij een vuist, maar hij slaat er niet mee op tafel. Zijn verse muntthee laat hij onaangeroerd. Het correspondeert met de houding die ik bij hem waarnam toen we arriveerden. Hij zoog zijn borstkas nog vul lucht. Nee, hem zou je er niet snel onder krijgen. En tegelijk zag ik aan zijn gelaten oogopslag dat de prik toch wel van de cola is. Sneijder gaf Xess Xava een knuffel, en sjokte daarna voor Ronald en Kees uit naar de spreekkamer.

Zo zit ik nog wat te gluurburen als er plots iemand voor me staat. ‘Hoooooooiiiiii, ik ben Xelly’. Zelden zag ik een witter gebit. Haar pols is zó dun, dat ik me afvraag wat meer massa heeft: een Nibbitringetje of de fysiek van Xelly Cabau van Kasbergen. Onderwijl hangt haar hand nog steeds in de lucht. Even overweeg ik te zeggen ‘Hoi, ik ben Xincent’, maar dat laat ik wijselijk achterwege. Ik ben tenslotte te gast, en hou het op een beleefd knikje, en een voorzichtige handdruk – voorzichtig omdat ik doodsbang ben alle botjes in haar hand te verpulveren.

Ik raffel wat onzinnige beleefdheden af met Xelly, en leer dat Yolanthe in Los Angeles is, voor de Oscars. Xelly wordt daarop al snel afgeleid door de kleine Xess Xava, die er bijna in slaagt een pot pindakaas over een Louis Vuitton-tas uit te smeren. Ja, het huis is prachtig, ik kan dat niet ontkennen. Voor de hand liggende merken en weelde, maar nergens protserig of smaakloos uitgevoerd. Op een van de flatscreens in de keuken zie ik Robin van Persie voorbijkomen. Het is een Nederlandse zender, Fox, en zo zit ik eventjes in Doha naar Jan Joost van Gangelen en vervolgens Stijn Vreven te staren. Een licht surrealistische ervaring. Dan valt me ook op dat vrijwel alles in dit huis Nederlands is. Op de tafel liggen de Telegraaf en Linda, de muziek die ver weg klinkt is Hollands, op televisie de Eredivisie. Ach Wesley, was toch gewoon naar Utrecht gegaan. Maar ja. Wie een gevangenis van platina en diamant creëert kan die misschien maar beter in Qatar situeren.

Na nauwelijks een half uur komen Ronald, Kees en Wesley weer tevoorschijn. Ze staan nog wat te lummelen zoals alleen mannen dat kunnen: schijnbaar luchtig, maar onderhuids stikt het van de onuitgesproken emoties, die voor altijd in de kluis blijven. Ronald kijkt op zijn horloge, hij wil weg, zoveel is duidelijk. Kees taalt alweer naar zijn iPhone, en als Xess Xava aan zijn broek trekt zie ik dat hij hem uitlegt wat Pokemon is. Op televisie gaat het gesprek nu over het WK in Qatar. De bekende kritiek klinkt. Wesley haalt luidt zijn neus op en zegt, in sappig Utrechts: ‘nou, in Qatar ligt helemaal niemand wakker hoor, van niks, van niemand, nergens van.’ Hij vraagt nog net niet aan Ronald of hij het genoteerd heeft. Dan richt hij zich tot mij: ‘Blijf je eten?’.

Ja, ik blijf eten.

Wordt vervolgd in het derde en laatste deel van de Xess Xava Xapes – ‘De dood van Slowpoke.’ Lees hier het eerste deel.






Edgars leesadvies