'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De Xess Xava Xapes, deel 1: met Ronald naar Sneijdertje

Dit weekend reisde Ronald Koeman naar Qatar, om Wesley Sneijder te vertellen dat hij Oranje voortaan kan vergeten. Vincent Cardinaal ging mee, en presenteert het eerste deel van een heus drieluik: de Xess Xava Tapes, pardon, Xapes.

Schiphol. Zaterdag 3 maart 2018. 09:30. (Lokale tijd)

‘Zo, ouwe dibbes!’. Ik plof naast Ronald Koeman, onze kersverse bondscoach. We zitten in een toestel van KLM, en wachten tot het gaat vertrekken richting Doha, de hoofdstad van Qatar. Tegenover ons, aan het gangpad, zit zijn assistent Kees van Wonderen, verdiept in een Donald Duck. Ronald heeft mij uitgenodigd mee te gaan op deze korte trip waarin hij Wesley Sneijder gaat vertellen dat in de toekomst op zijn diensten voor Oranje geen prijs meer wordt gesteld.

Terwijl de crew de veiligheidsoefeningen demonstreert, kijk Ronald korzelig voor zich uit. Daarop bega ik een blundertje. Met de beste bedoelingen van de wereld probeer ik Ronald wat op te monteren. Hierbij sla ik op zijn buik, en zeg ik ‘zo jongen, dat ziet er weer kwiek uit hoor.’ Dit compliment is buiten Ronalds ijdelheid gerekend. Dat hij in een afslankkliniek heeft gezeten in Spanje mag dan publiek geheim zijn: don’t mention the war. Alsof ik zojuist verteld heb dat Bartina in een slagerij in Qatar tot shoarma is vermalen kijkt hij mij aan. En zegt niks. Oei, als blikken konden doden, nou, dan hadden ze me ter plekke naar het houtenjassenpark kunnen afvoeren.

In deze koele staat spenderen we de eerste uren in de lucht. Ronald tuurt naar het wolkendek, en kauwt onophoudelijk op de nagel van zijn linkerduim. Ik probeer dan maar een praatje te slaan met Keesie Wonderboy, maar die is nog steeds verzeild in de wereld van Duckstad. Ik blader wat door een krant en bedenk me dat ik het eigenlijk wel cool vind, zo’n technische staf vol met strong silent types. Boven de middellandse zee breekt eindelijk het ijs. Ik lees een artikel over Liverpool, en attendeer Ronald hierop. ‘Ze noemen Everton niet eens. Terecht.’, zeg ik, en verdomd als het niet waar is: Koeman begint te grijnzen. Zo filosoferen we wat verder over het voetbal. Ik suggereer dat succes in het spelletje toch soms wel erg afhangt van een bal op de paal, een juiste wissel, een dubbeltje op zijn kant in the dying seconds, of zoals Ronald het uitspreekt: de daaaiing sekunds.

Op de luchthaven in Doha staat er een man op ons te wachten. KNVB leest het op zijn bordje, en even later zitten we in een geblindeerde Mercedes. Nog altijd wisselen Koeman en Van Wonderen nauwelijks een woord. Terwijl: het gaat hier om een recordinternational, wat zeg ik, ónze recordinternational die de wacht aangezegd gaat worden! Ik vraag het rechtstreeks aan Koeman: ziet hij hier dan niet tegenop?

De bondscoach zucht eens diep. Nee, hij ziet er geen seconde tegenop. Het draait allemaal om zijn plan, en Wesley (of, zoals Koeman zegt: ‘Wes’) is geen onderdeel daarvan. Daarop houdt Koeman mij nog een seconde gevangen in zijn blik. Hij lijkt te willen zeggen: ‘Schrijf je het wel op? Ik heb je niet voor niks meegevraagd, schrijvertje’.

Zo verdwijnen we in de parking van een schitterende compound, een beest dat ons opslokt. Ondergronds staat de ene na de andere bolide, bijna allemaal uitgerust met een diamanten letter X. Even wil ik vragen aan Kees van Wonderen wat het betekent, maar Kees is verdiept in Pokemon Go (‘hier zit er een hoor, let maar op’) en ik snap het zelf ook al: deze compound bestaat niet uit meerdere woningen, nee, het is allemaal van de Familie Sneijder Cabau van Kasbergen. Kijk, daar komt de kleine Xess Xava al op ons toegerend. Ook hij draagt een diamanten X op de revers van zijn snoezige pakje. Zijn vader staat in de deuropening. Hij kijkt iets minder blij. De begroeting met Koeman en Van Wonderen is beleefd, maar niet uitzinnig. Iedereen snapt wat er aan de hand is: hier wordt zo dadelijk een glorieuze carrière ten gronde gedragen.

Wordt vervolgd in deel 2 van de Xess Xava Xapes – In Qatar ligt niemand wakker.