'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De winnaars van gisteren

De winnaars van morgen worden een dag na de Grote Overwinning tegen de Portugezen wakker. Een prachtige zege. Dartelend spel. Hoop. De supporters in blinde euforie. Een mens zou denken dat het genoeg is om Ronald Koeman te ontdooien. Maar alleen de brandende zon van Qatar kan het sneeuwvlokje doen smelten.

Door , in categorie: Column op .

 

I

Het is ochtend, half acht, in het sobere sporthotel in Zeist, waar het Nederlands elftal resideert. Vannacht zijn ze in het holst van de nacht thuisgekomen, omdat de bondscoach in Zeist wilde slapen. ‘De tijden zijn veranderd,’ had hij gebromd, toen iedereen het vliegtuig in stommelde. ‘Topsportmentaliteit,’ had hij er zachtjes, haast fluisterend aan toegevoegd. Gisteren wonnen de Nederlandse leeuwen met een monsterzege tegen het Portugese elftal, dat zelfs mét Cristiano Ronaldo geen schijn van kans maakte. En hedenochtend gloort er hoop in de harten van de Nederlanders.

Iets na half acht wordt Justin Kluivert wakker. Normaal gesproken wordt hij elke ochtend om zeven uur stipt gewekt door een appje van zijn broertje Shane, dat hem een warme, liefdevolle dag wenst, en hem adviseert om een gesnipperd appeltje door zijn yoghurt te roeren – omdat hij nooit vroeg genoeg kan zijn met zijn eerste vitamine-c-boost. Vandaag niet. Justin wrijft in zijn ogen en kijkt op zijn telefoon. Zwart scherm. Justin drukt nog eens op zijn homebutton. Er gebeurt niets. De telefoon is leeg. Justin controleert zijn stroomkabel – die zit gewoon verbonden. Hoe kan zijn telefoon dan leeg zijn?

‘Donny, hé, Donny,’ fluistert hij naar zijn kamergenoot in het bed naast hem. Justin port hem in zijn zij. Net als bij Ajax slapen hij en Donny samen op een kamer. Net als bij Ajax schuiven ze hun bedden tegen elkaar aan, en slapen ze hand in hand. De voetballerij is een harde wereld, en Justin en Donny zijn ook maar gewoon jonge mensen die moeite hebben met de druk, en soms wat veiligheid en warmte nodig hebben.

‘Donny!’ zegt Justin nu hardop

’Hè?’ Donny draait zich om en aait Justin even over zijn bovenarm.

‘Gast, heb jij stroom? Mijn phone is leeg man.’

‘Stroom?’

‘Je phone. Check je phone.’

Donny draait zich om en kijkt naar zijn telefoon. Ook leeg. Dan probeert Donny een lampje aan te knippen. Niks. In blinde paniek probeert Justin achtereenvolgens de breedbeeld-tv, de mini-bar, de kamertelefoon en de wekkerradio. Allemaal niks.

‘Ja, kut. We hebben geen stroom.’

‘Kom, kleed je aan,’ moppert Donny.

‘Hè?’

‘Dan checken we beneden even wat er aan de hand is.’

‘Oké. Wacht. Don, weet jij waar ik mijn kleding heb liggen?’

‘Ik ehh…’

‘Kut!’

Een paar minuten lang zoeken Justin en Donny samen, naakt, naar hun kleren. Ook op de kamer naast hen, in die van Virgil en Georginio, klinkt gestommel en gevloek. Na een tijdje wordt het stil.

‘Fuck it, ik ga douchen,’ zucht Donny.

Vijf minuten later zitten Donny en Justin, nog altijd naakt, op de bedrand. Er is geen stroom in het hotel, de douche wordt niet warm, en hun kleren zijn weg. Ze kijken elkaar aan. Dan wordt er op de deur gebonkt. De stem van de bondscoach.

‘Ontbijten, mannen!’ roept hij, en loopt dan door.

‘Trainer! Trainer!’ roept Justin met een hoog stemmetje. Maar Koeman is alweer een paar kamers verder.

II

De ontbijtzaal is verlicht. Op alle bordjes liggen twee boterhammen. Eén met kaas, één met zoet. Ronald Koeman zit in pak aan zijn eigen bordje boterhammen, en neemt een slok koffie. Naast hem zitten Kees van Wonderen en Patrick Lodewijks. Er staat geen muziek op. Geen van de drie mannen praten.

Na een paar minuten schraapt Kees zijn keel. ‘Ronald. Weet je het zeker?’

‘Ik weet dit heel, heel erg zeker.’

‘Je zei dat dit eerder ook werkte?’

‘Zeker.’

‘Waar?’

‘Sevilla.’

‘Ahja.’

Kees van Wonderen knikt een keer, en pakt dan met een trillende hand zijn kopje koffie vast.

‘Ehm, Ronald,’ mompelt Patrick met een rood gezicht. ‘Je zat bij Valencia.’

‘Wat?’

‘Je zat bij Valencia. Niet bij Sevilla.’

‘Ik zat bij Sevilla.’

‘Ja, maar–’

‘Ik zat bij Sevilla.’

‘Oké.’

Dan gaat de ontbijtdeur open. Justin en Donny komen binnenschuifelen, met rode hoofden. Koeman knikt. Kluivert. Van de Beek. Uit een andere deur komen Van Dijk en Wijnaldum binnenlopen. Ook naakt. Eén voor één druppelen ze binnen. Allemaal zonder kleren. Allemaal zonder smartphone. Twijfelend staat de selectie van het Nederlands elftal rondom de ontbijttafels. Virgil verzamelt zijn moed.

‘Trainer, we hebben toch gewonnen gisteren? Dit hebben we toch niet verdiend?’
Koeman gaat achterover zitten en neemt een slok koffie. Dan haalt hij een keer diep adem en draait hij zich, tergend langzaam, om naar zijn captain.

‘Gaan we naar het WK?’

Virgil schudt zijn hoofd.

‘I rest my case.’

Een paar minuten blijft het stil. De hele selectie blijft besluiteloos rond de ontbijttafels staan. Het is relatief koud in de ontbijtzaal. Jasper Cilessen houdt zijn handen voor zijn lul.

‘Maar, trainer,’ probeert Memphis. ‘Trainer, we hebben de Europees kampioen verslagen, dan zijn wij eigenlijk toch ook een beetje kampioenen?’

‘Nee, Memphis. Nee.’

Naakt en verward gaat de selectie aan de ontbijttafel zitten. Naakt en verward eet de selectie zijn twee boterhammetjes op. Eén met kaas, en één met zoet.






Edgars leesadvies