'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De kleinste veteraan van Wartburgia en een oud Chinees spreekwoord

Communicatie is erg belangrijk in het amateurvoetbal. In een week waarin nog obligaties Wartburgia te koop zijn en u een aandeel kunt bemachtigen van deze legendarische club, moest er op een koude zaterdagmiddag gewoon gevoetbald worden en spelen kampioenszenuwen op. Nu al.

Door , in categorie: Column op .

Dat zit zo: zowel heren 2 als ons Veteranen-vlaggenschip traden aan tegen Geuzen Middenmeer. Bij heren 2 is Geuzen de nummer drie die bij winst op negen punten achterstand gezet kon worden. Bij de Vets staat Geuzen ook derde. In beide competities leidt Wartburgia, een ongekende weelde, want degradatievoetbal ligt de Wartburgiaan van origine beter dan de leidende positie.

Dus werd er met wat stress uitgekeken naar deze zaterdag voor Sinterklaas. Detail: de laatste man van de Vets van Geuzen was de afgelopen twee seizoenen trainer van Wartburgia 2, waar zijn zoon nu nog steeds speelt. Amateurvoetbal heeft iets klefs. Je komt overal bekenden tegen. Veel jongens van heren 2 hebben een verleden bij Geuzen. Ik zag een andere veteranenteam van Geuzen over het gras hobbelen en de aanvoerder van dat team ken ik van het schoolplein, onze kinderen zitten op dezelfde basisschool.

In de kou speelde heren 2 het arme Geuzen 2 kapot: 1-4 winst. Opvallendste man op het veld was de scheidsrechter die was ingehuurd via scheidsrechter punt nl. Allemaal prima, maar zo’n man heb ik in de laatste vijf seizoenen niet meegemaakt. Hij zat al stevig aan het bier voor de wedstrijd. Hij zei dat hij jurist was, op zich een goed teken. Bleek ongegrond: beslissingen waren zowel voor ons als voor Geuzen niet te begrijpen, en de tegenstander schaamde zich dat ze hem ingehuurd hadden, en dat hij 50 euro kostte. Ik zei alleen dat wij niet mee zouden betalen.

Niets meer over hebben, met de drie punten in de tas terug naar ons eigen gekkenhuis op Drieburg. Daar bleken de Vets de punten gedeeld te hebben. Acht keer werd me gevraagd wanneer ik nu eindelijk eens mee ging doen, mijn knie laat dat nog niet toe. De sfeer was prima. Volle kantine, de boys van heren 1 achter de bar, de Vets aan de grootste tafel. Een glunderende Litouwen-ganger aan het hoofd van de tafel. Hij had de week opgevrolijkt met een schitterend mail-antwoord.

Aanvoerder Jan (er lopen inmiddels twaalf Jannen rond in dit team) heeft er een handje van zijn mails te tikken op aan elkaar geplakte A4-tjes. Misschien van Jack Kerouac geleerd, dat weet ik niet. Die week kwam er een mail langs die de gehele breedte van het veld kon bestrijken, en dat terwijl Jan meestal de gehele lengte van het veld bestrijkt. Hij is overigens de kleinste man van de Vets, maar wel het langst van stof. In de mail althans. In de kantine nipte hij op zijn gemak van een biertje.

De mail ging over het wisselbeleid, over de obligaties (doen hoor, redt deze mooie club! hier alle info), en over allerlei andere zaken, etentjes, visvergunningen, boodschappenlijstjes, het parkeerbeleid en de situatie in Noord Korea.

Litouwenganger René wilde meer weten van het wisselbeleid, want door de brij aan woorden kon hij ook wel lezen dat het uiterst oneerlijk was.

Daarop kwam er een nog langere mail en de spelers die al met de vut zijn en de tijd hebben deze uitleg tot zich te nemen reageerden niet, René wel. Hij bedankte Jan voor de uitleg en voegde eraan toe:

‘Een oud Chinees spreekwoord luidt: Ook een aap kan verbaasd kijken!’

Daar moesten ze het mee doen. Puntje in de tas en op naar de winterstop!






Edgars leesadvies