'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De kaalslag van Arno Vermeulen

Arno Vermeulen, chef voetbal van de NOS, is woest op de KNVB. De persvrijheid wordt voortaan ernstig beknot. Een schande! Thuis reageert hij zich af aan de pingpongtafel.

Door , in categorie: Column Satire op . Tags: , , , , ,

De ochtend begon nog zo fraai. Het zonnetje scheen, en niet te weinig ook. Er zaten eksters en merels in de tuin, plus een roodborstje. Arno Vermeulen neuriede mee met de radio en prepareerde een koolvisje in de magnetron. Want: ook voor de kat was het vrijdag. En toen, toen kwam die mail. Dé mail. Voorafgegaan door een appje. Hij zou de aangekondigde onheilstijding nooit meer vergeten. Een NOS-collega: ‘LEES NU JE MAIL. WE MOGEN GVD NIKS MEER VAN KOEMAN!1!!.’

Arno checkte zijn inbox. Hij voelde het ongemak borrelen in zijn onderbuik. Het zou toch niet? En ja hoor. Een uppercut van jewelste – Ronald Koeman en Eric Gudde hadden het persbeleid voor Oranje aangepast. Wat zei je, aangepast? Kapotgemaakt, eerder, of, en Arno ging het gewoon luidop zeggen: verkracht. Ja, dat was wat Koeman en Gudde en die gladde Bas Ticheler op hun conto hadden – een fijne traditie was zonder glijmiddel naar de verdoemenis gebeukt. Voortaan zou er geen persconferentie meer zijn als de selectie voor Oranje bekend werd. De trainingen op het veld van Quick Boys? Verleden tijd. Uren postvatten voor Huis ter Duin, om zo de Strootmannen en Promessen van deze wereld eens lekker aan de tand te voelen? Nevermore.

‘Mijn god’, sprak Arno in zichzelf. Ontgoocheld probeerde hij bij zinnen te komen. Hij bevocht, nu nog met succes, de neiging om direct de KNVB te bellen, om zo uit de doeken te doen dat dit he-le-maal niet leuk was. Wat moesten ze nou? Wat moest het vólk nu? Al die schitterende citaten van de Oranje-spelers, de boeiende oefenstof op het veld in Katwijk, de opsomming van 23 namen van een A4’tje in Zeist – hele generaties dreigden nu op te gaan groeien zonder dit kroonjuweel van de vrije pers. En dat in Nederland! Het liberale Nederland! Daar was het woord al wat Arno zocht: kaalslag. Het was kaalslag. De ooit extreem vruchtbare grond werd nu verontreinigd. Een schande.

Arno bewoog zich door zijn huis. In de verte hoorde hij een piep. De magnetron. Shit, vergeten. De koolvis was nu op zeker tot pulp gereduceerd door de 900watt-straling van zijn fraaie Bosch HMT72M420. Het kon hem niks schelen. Er waren nu belangrijker zaken.

In de garage zocht hij wat hij vond – zijn tafeltennistafel. Hij pakte een emmer balletjes en zijn lievelingsbatje. Een voor een ramde hij nu de balletjes over de tafel. Het voelde heerlijk. Wat dacht die Koeman wel niet? Zag hij dan niet dat het persbeleid onder die fijne Kees Jansma voor de grootste successen had gezorgd? Of dacht Gudde misschien dat als Louis van Gaal níet constant Bert Maalderink in zijn nek had gehad, hij ook op die wisseltruc met Tim Krul was gekomen? Nee toch zeker? Het was de pérs die Oranje scherp hield in dit land, dat wist iedereen. Afgelopen jaar hadden ze met elkaar nog maar mooi Hans van Breukelen ten val gebracht. ‘Tsssk’, siste Arno tussen zijn tanden, en hij ramde de laatste drie balletjes extra hard tegen de muur: ‘En die is voor Koeman! En die voor Gudde! En deze voor jou, Ticheler, paling in een emmer snot die je er bent!!’. Het laatste balletje klapte zelfs uit elkaar tegen de betonnen muur.

Zo stond Arno Vermeulen nog even in zijn garage. Hij leunde tegen zijn pingpongtafel, hij transpireerde flink. Bij zijn voeten likte de kat de zoute, gevallen druppels op. ‘Kaalslag’, fluisterde hij voor zich uit.






Edgars leesadvies