'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De eerste goal van aanvoerder Melvin

Er zijn aanvoerders die de band dragen omdat ze de baas willen zijn. Borst vooruit, blik zo koeltjes mogelijk, als eerste het veld op, tijdens de wedstrijd veel praten en wijzen. Na de wedstrijd nog meer praten en wijzen. Aanvoerders die liever zichzelf horen praten dan anderen. Die liever praten dan luisteren.

Door , in categorie: Van Mersbergen & Wartburgia op . Tags: , , ,

Er zijn aanvoerders die de band dragen omdat ze de baas willen zijn. Borst vooruit, blik zo koeltjes mogelijk, als eerste het veld op, tijdens de wedstrijd veel praten en wijzen. Na de wedstrijd nog meer praten en wijzen. Aanvoerders die liever zichzelf horen praten dan anderen. Die liever praten dan luisteren.

Er zijn ook aanvoerders die de zak met ballen naar het materiaalhok dragen en de hesjes verzamelen. Die materiaal mee naar huis sjouwen omdat dat zaterdag beter uitkomt. Die eerst luisteren en dan praten.

Zo’n aanvoerder is onze Melvin, rechts op de foto. Met de blauwe schoenen.

Verdediger en een van de beste spelers. Opvallende handelingssnelheid en drive. Maar bovenal een aanvoerder die niet voor zichzelf aanvoerder is maar voor alle anderen.

Een aanvoerder vanuit dienstbaarheid.

Hij doet de tos, draagt de band met de Amsterdamse kruizen, praat en coacht als dat moet, maar vooral moedigt hij de anderen aan buiten het veld en dat doet hij op een opvallende bescheiden en subtiele manier, in gesprekken. Daar ligt Melvins kracht.

Wanneer je met hem praat moedigt hij je aan verder te praten, door simpelweg ja te zeggen, en erbij te knikken, met een geweldige concentratie in zijn ogen.

Maakt niet uit waar het verhaal over gaat, hij zegt ja, en het gesprek gaat verder.

Vanuit begrip, interesse, een aanmoediging.

Ja.

Hij is het tegenovergestelde van een aanvoerder die zelf het hoogste woord heeft, die zo veel praat dat anderen stil moeten zijn. Melvin laat ruimte en toont interesse, zodat anderen kunnen praten.

Ja, in de kantine. En het gesprek gaat verder.

Hij is bezig aan zijn derde seizoen bij Wartburgia, vanaf de eerste wedstrijd is hij aanvoerder en nog nooit had hij gescoord. Dat is de wrange moeilijkheid van statistieken. Op het lijstje van trainer Hans doet Mel iedere seizoenshelft mee met de bovenste drie, altijd de meeste punten als het gaat om minuten, inzet, spel, trainingsopkomst. Maar nooit een goal.

Daar verandert ja in tsja.

Afgelopen zaterdag speelde heren 1 tegen Olympia ’25, de eerste wedstrijd van de hoofdmacht op het nieuwe, met kurk ingestrooide kunstgrasveld vlak naast de kantine.

0-1 achterstand in de rust. Wartburgia constant op de helft van de tegenstander, constant in de aanval, ook in de tweede helft. Melvin als opkomende back. Met aanvoerdersband. En opeens duikt hij op in de zestien, komt de bal daar ook, hij kopt en…

JA!

Hij kopte die bal er gewoon in. Met een boogje. Over de keeper.

Het was alsof er een bom barstte, niet door die gelijkmaker in deze uiterst moeizame wedstrijd tegen een stugge tegenstander uit Hilversum, het was een bom die barstte omdat aanvoerder Melvin scoorde.

JAAAAA!

Die aanmoediging van ieder eenvoudig kantinegesprek werd door medespelers, trainer, staf, door iedereen langs de lijn, versterkt tot een JAAAAAAAAAA!

Zijn eerste doelpunt.

Lang na die goal klonk het in ieders hoofd nog na: Ja ja ja. Ook toen Joram eveneens met het hoofd de 2-1 maakte, eigenlijk een veel knappere kopbal, maar dat telde niet.

De wedstrijd eindigde in 2-2, weer een puntje gesprokkeld, ja. Maar daar ging het niet om. Het ging om dat doelpunt van onze aanvoerder die na de wedstrijd weer gewoon de dienstbare chef was die volledig gelijkwaardig tussen zijn vrienden in de kantine zit, de aanvoerdersband inmiddels onzichtbaar. Die alweer bezig is met de ballenzak of de hesjes. Die meer luistert dan praat. Die ook dan weer ja knikt en ruimte laat, ook na die goal.