'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De degradatie van Joop

Aafke moest aan Joop Munsterman denken.

Door , in categorie: Column op . Tags: , ,

Een bericht gedeeld door Gijs (@assinko) op

Terwijl FC Twente zich opmaakt voor de degradatiekraker tegen Willem II moet ik steeds aan Joop Munsterman denken. Terwijl ik onder de douche sta, even later als ik een eitje bak – steeds schiet het gezicht en de stem met het accent van Joop door mijn hoofd. Zou hij morgen gaan kijken? Dat ‘ie niet meer in de Grolschveste komt weten we sinds het rampzalige interview dat Erik Dijkstra met ‘m probeerde af te nemen toen Twente failliet dreigde te gaan. Zou hij thuis kijken, op de bank, vrouw ernaast, een flinke borrel en blokjes kaas erbij? In wat voor interieur woont hij? Ik stel me een huis voor dat vrijstaand is maar ook weer niet overdreven groot, zo’n jaren-negentigwoning met een ruime serre maar dan wel zo eentje met een dak van lelijk plexispul dat elke vijf jaar vervangen moet worden. Zijn meubels zijn gebroken wit, en ergens staat iets van grijs gebeitst steigerhout. Zo’n huis dat op geen enkele manier iets zegt over de persoonlijkheid van de bewoners, behalve dat ze geen smaak hebben.

Ik denk aan Joop Munsterman terwijl ik de stekjes van mijn begonia’s aan het verpotten ben. Ik zie hoe hij na al die tijd nog steeds zijn handen tot vuistjes knijpt wanneer ergens de naam FC Twente valt. Zijn kaken klemt. Een beetje begint te zweten op zijn voorhoofd. Natuurlijk heeft Joop fatale dommigheden begaan, willens en wetens, en ooit heb ik me afgevraagd hoe het moet zijn om te leven met die wetenschap. Maar: sinds Joop vorig jaar zijn biografie uitbracht weet ik beter. Ja, je hoort het goed: hij nam zelf een ghostwriter in de hand en bracht zijn eigen biografie uit. In het boek legt hij de schuld van FC Twentes ondergang maar weer eens vakkundig bij anderen neer. “Omdat je toch terug wil slaan, hè”, was zijn verklaring in de Twentse media die het boekje aandacht gaven. Landelijk werd het niet eens opgepikt. Missie mislukt.

Terwijl ik de poepluier van mijn dochter verschoonde dacht ik voor de laatste keer aan Joop Munsterman. Hij is niet langer boos. Joop zit op zijn crèmekleurigebank met een fles goedkope bubbelwijn de wedstrijd tegen Willem II te kijken en wrijft in zijn handen. Ooit had hij het beste met FC Twente voor, nu hoopt hij stiekem op degradatie. Het zal de mensen voor eens en voor altijd de mond snoeren. Hij, Jopie Munsterman, heeft de club grootgemaakt. Zonder hem wacht de onverbiddelijke afgrond. Hij verkneukelt zich.