'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

De avonturen van Rick en Kevin; Afscheid

Rick Karsdorp en Kevin Strootman beleven als spelers van het mooie AS Roma doldwaze avonturen. Zo nu en dan tekent Team Edgar er een voor u op. Vandaag de laatste in de reeks: over het vertrek van Kevin naar Olympique Marseille

De regen striemt ziedend tegen het raam. Rick Karsdorp kijkt naar buiten, naar zijn achtertuin, waar in het zwembad mistroostig enkele opblaasbeesten dobberen. De flamingo en de eenhoorn worden gegeseld door het noodweer. Net goed, denkt Rick. Jullie hebben ook niet kunnen voorkomen dat Kevin wegging. Het is net zo goed jullie schuld dat we nu alleen zijn. Hij veegt een traan van zijn wang. Drie dagen geleden nog had hij aan tafel met Kevin Mahjong zitten spelen. Dat is een vreselijk moeilijk spel, maar Kevin en Rick gebruikten de steentjes gewoon om een kasteel mee te bouwen.

‘Misschien kan Roeland straks in het kasteel wonen’, opperde Rick. Roeland, zijn kip, zat bij de tafelpoot een kokosmakroon te eten.

‘Natuurlijk niet, debiel. Die maakt het meteen kapot’, zei Kevin, terwijl hij zorgvuldig een mahjongsteentje op de top van de westelijke toren plaatste. Rick knikte, daar had Kevin een punt.

‘Zal ik thee zetten?’, vroeg hij.

‘Thee is voor homo’s.’

Twee nul voor Kevin. Rick begon aan de slotgracht. Misschien, dacht hij, kunnen we de boel straks aan elkaar lijmen. Dan kan er echt water in de slotgracht. Of chocomel. Ik heb nog zeven pakken chocomel die over de datum zijn. Hij grabbelde een handje chipito’s uit de schaal op tafel en propte ze in zijn mond. Even zaten ze vredig in stilte te bouwen, toen legde Kevin zijn steentjes op tafel.

‘Rick, ik moet je iets vertellen.’ Hij keek ernstig.

‘Wat is er?’

‘Ik ga weg.’

‘Waar naartoe?’

‘Naar een andere club.’

Rick dacht even na.

‘Naar Inter? Of naar Juve? Toch niet naar Lazio?’

Kevin schraapte zijn keel. Hij slikte iets weg. Een chipito, misschien. Of verdriet. ‘Ik ga naar Frankrijk, Rick.’

Even zwegen ze allebei. Roeland liet een boer. Toen vloog Rick woest van zijn stoel. Hij zwaaide ongecontroleerd met zijn armen.

‘Hoezo naar Frankrijk?! Wij haten Frankrijk, weet je nog?! Gekke lange broden en vieze kaas en mensen die stom praten. Fruttieputtiepeuh, ik ben een Fransoos!’

Kevin keek hem kwaad aan.

‘Als je zo gaat doen…’ Hij stond op en liep de deur uit. Rick zakte op zijn stoel en begon te huilen.

En dat was dat. Kevin had getekend bij Olympique Marseille. Binnen een paar dagen hadden hij en zijn gezin hun spullen in de Kevins Alpha Romeo geladen en waren ze vertrokken. De leegte die ze achterlieten rook naar chipito’s en tranen.

 

Rick staat op en loopt naar de koelkast. Niemand, zo denkt hij bij zichzelf, is ermee geholpen als ik heel de dag somber uit het raam ga zitten turen. Ik ben verdomme de rechtsback van AS Roma, de op drie na grootste club van Italië. Ik zal de wereld eens laten zien dat ik best zonder Kevin Kutlul Strootman kan.

De telefoon gaat.

‘Kevin!’, roept Rick hard en hoog. Hij holt naar het toestel, waarbij hij per ongeluk Roeland een schop geeft. Eenmaal bij de salontafel haalt hij drie keer adem. Dan neemt hij op.

‘Yo’, zegt hij koel.

‘Hé Ricky-boy’, klinkt het aan de andere kant. ‘Alles dope?’

Het is Justin Kluivert. Rick laat zich mismoedig op de bank zakken.

‘Wat moet je Justin?’

‘Kweenie. Chillen?’

Rick kijkt om zich heen. Zijn huis is een bende. Sinds Kevin weg is heeft hij niet eenmaal zijn tanden gepoetst; wél twaalf zakken bolognesechips leeg gegeten en de zakken gewoon lukraak op de grond gepleurd. Over de leuning van de bank ligt een gebruikt condoom, terwijl Rick zich niet kan herinneren dat hij geneukt heeft. En buiten staat Roeland uit het zwembad te drinken.

‘Is goed, kom maar langs’, zucht hij.

‘Jeej!’, roept Justin.

 

Een half uur later heeft de nieuwe aanwinst van AS Roma bapaobroodjes warm gemaakt in Ricks magnetron en zichzelf op de bank genesteld.

‘Kom, we gaan porno kijken!’, zegt hij vrolijk, en hij grabbelt de afstandsbediening vanonder een lege chipszak. Rick zit ernaast aan zijn sokken te peuteren. Hij wist helemaal niet dat hij een pornokanaal had, maar Justin heeft het zó gevonden. Op het tv-scherm zit een vrouw in een subtropisch zwemparadijs op handen en knieën. Achter haar staan twee blote mannen met faraomutsen op aan hun piemel te trekken.

‘Haha! Die snol lust er wel pap van!’, schatert Justin.

Rick grinnikt.

‘Zeg, wil je misschien thee?’, vraagt hij.

‘Ja, lekker! Heb je Sencha?’

Rick knikt glunderend en loopt naar de keuken. Justin zet het geluid harder.

‘Wist je dat er wespen bestaan, zo groot als je hand?’, roept hij.

‘Nee!’, roept Rick terug. ‘Dat wist ik niet!’ Hij kijkt naar het theezakje dat de pot in zakt en trommelt op het aanrecht.

‘Kom gauw! Je mist ’t cumshot!’

Rick holt terug naar de woonkamer, met de theepot in zijn handen.

‘Auw, ik brand m’n fikken!’, joelt hij. Justin schatert.

‘Sukkel!’

Rick lacht ook, en gaat in de kelder op zoek naar brandzalf. De telefoon rinkelt. Hij gaat vier, vijf, zes keer over. Maar Rick hoort hem niet.