'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Shane Kluivert is voetbal en literatuur ineen

Er zijn een hoop dingen mooi in de wereld. De literatuur. Verhalen over voetbal. Voetbal zelf. De goals van Patrick Kluivert, de hattrick van Justin Kluivert. Maar alles legt het af tegen Shane die ons uitlegt hoe je een visje bakt. Shane is al vaak bezongen. Nog altijd niet genoeg, vindt Martijn Neggers.

Door , in categorie: De wisselbeker van Neggers en De Waard op . Tags: , ,

Tonight I made some vegetable lasagne with eggplant and sweet potato . Tommorow ⚽️so 💪🏽

Een bericht gedeeld door Shane Kluivert (@shanekluivert) op

Er zijn een hoop liedjes geschreven die naadloos aansluiten op de voetballerij. Zo schreven Guus Meeuwis en Harry Vermeegen het niet eens zo heel erg virtuoze Alles is van ons / de bal, het veld, het stadion, en schreef Jaap Fisscher het ogenschijnlijk eeuwig voortdurende ’t draait altijd om de bal / ’t draait altijd om de bal / en wie het dan tot nog toe niet geloven kon, die gaat maar naar het stadion.

Nico Scheepmaker kreeg de kuip aan het huilen met zijn zinnen als Want zonder Brard zijn dom gehol / houdt Cruijffs genie het niet meer vol. Of het gedicht Ik ben de eredivisie van Luan Buleshkaj. Allemaal literaire parels. Ik kan alinea’s vullen met prachtige columns, fenomenale korte verhalen die door schrijvers en journalisten zijn neergepend. Ik kan zachtjes wenen van geluk om Frank Heinen die het voor elkaar krijgt om Koplands Jonge Sla te verwerken in een column over een lobje van Dennis Bergkamp.

Er is een prachtig boek geschreven over Wim Kieft, er zijn juwelen van voetbalverhalen geschreven over Mike Obiku, of over de teloorgang van HFC Haarlem. En als er nog geen poëzie over de witte schoenen van Henk Vos is, dan moet die als de wiedeweerga geschreven worden.

Maar alles, alles legt het af tegen één man, die vleesgeworden literatuur is. Eén man waar meer absurditeit in huist dan in Gummbah en Joubert Pignon samen. Eén man in wie meer conflict zit dan in alle personages van Louis Ferdinand Céline. Eén man in wie meer belerende duiding van de dingen schuilt dan in alle geschreven teksten van Lieke Marsman, Simone van Saarloos en Sarah Sluijmer bij elkaar opgeteld.

Of, nouja, man, man, man: jongetje. Er is maar één jongetje in de wereld waar de literatuur het tegen aflegt. En, eerlijk is eerlijk, dat is niet erg, want eigenlijk kan er helemaal niets op tegen Shane Kluivert die iets te mediageniek een lente-ui snijdt en ons vertelt dat we wel een beetje op moeten letten, want het mes is scherp, en anders gebeuren er misschien wel hele rare dingen.

Shane Kluivert, die een pastaatje Livornese maakt, in een klein keukentje ergens in Amsterdam, is het ultieme tegengif tegen de transfersom van Neymar. Het perfecte verweer tegen Bert van Marwijk en Pierre van Hooijdonk en René van der Gijp.

Shane voetbalt in de jeugd van FC Barcelona, en dat zal hij vast heel goed kunnen. Hij zal vast de benen, het balgevoel, en het neusje voor de goal van zijn vader hebben. Shane kan zomaar de nieuwe Kluivert worden. Hij kan de nieuwe Cruijff worden. En dan nóg zou het ons niets uit maken. Want als Shane knoflook perst, en ons uitlegt dat we de oven altijd even moeten voor laten verwarmen, dan zijn we voor eventjes volmaakt gelukkig.

De grap is dat zijn oudere broer precies het omgekeerde bewerkstelligt.

Ik heb zitten kijken naar de hattrick van Justin Kluivert van afgelopen week. Die was, heus waar, erg mooi, hoor. Maar als ik kijk naar Justin, beginnen bij mij alle alarmbellen alweer rinkelen. Want we roepen alweer met zijn allen dat Justin ons naar de top gaat helpen. We genieten allemaal zo van zijn lekkere Amsterdamse branie.

Ik denk dan: de kans is groot dat hij over twee jaar wordt gekocht door Real Madrid en wordt gestald bij Watford, waar hij op de tribune komt. Over een jaar of vijf zal hij dan terug komen bij Ajax, maar is ie nét iets te zwaar, en niet wedstrijdfit. Zie je? Daar kruipt het pessimisme alweer door de kieren naar binnen. Dat is natuurlijk ook literatuur, maar aanzienlijk minder leuk.

Nee, dan zijn jongere broertje. Niets in de wereld is opgewassen tegen Shane Kluivert, die in zijn zondagse pakje in een auto zit, op weg naar het theater, om een musical te gaan bekijken. Vooruit, misschien één lied, van Annie MG Schmidt. Laat het de underscore zijn van het leven van Shane Kluivert, van wie ik oprecht hoop dat hij nooit verandert.

Als je moe bent, als je oud bent,
als je miezerig en rillerig en koud bent;

Als er sneeuw is, als er mist is,
als het regent en je minnaar een sadist is;

Als dat allemaal je lot is,

en je vraagt of er een god is;

Dan is er, gelukkig, aan het eind van alle verhalen, altijd nog Shane Kluivert, die ons uitlegt hoe je visje op de huid bakt. En dat we uit moeten kijken met de oliespettertjes.