'Haben Sie eine Stunde?'
- Leo Beenhakker

Herinneringen aan de Klassieker

Zondag staat Feyenoord – Ajax op het programma. Een mooi moment om vooruit en terug te blikken. Team Edgar-schrijvers Nick Hoekman (Ajacied) en Frank Fabian van Keeren (Feyenoorder) duiken in het verleden van de klassieker en in hun herinneringen daaraan.

Door , in categorie: Verhaal op . Tags: , , ,

Zowel bij Hoekman als bij Van Keeren wint de nostalgie het al snel van optimisme, wanneer het over hun clubs gaat. Het vooruitzicht op de klassieker is dan ook een mooi moment om de geschiedenis weer eens op te rakelen. Daarvoor hebben ze afgesproken in de kantine van SC Genemuiden, de voetbalclub waarvoor Nick Hoekman in 1992 debuteerde als pinchhitter van de F8 en waarvoor hij tot 2015 speelde. De laptop staat open (en de tap ook). Klaar voor a trip down Memory Lane.

Nick: “Weet je wat mijn favoriete klassieker ooit is?”
Frank: “Wil ik het weten?”
Nick: “Waarschijnlijk niet.”
Frank: “Vertel…”
Nick: “95-96, 2-4 in De Kuip. Ajax was op dat moment de regerend Europees kampioen. Maar binnen zeven minuten stonden we pardoes met 2-0 achter. Dat waren we op dat moment helemaal niet meer gewend. Sterker nog, Edwin van der Sar was tot aan die wedstrijd qua tegendoelpunten nog maagd dat seizoen.”
Frank: “Dat was volgens mij één van de eerste klassiekers die ik integraal op de televisie zag. Klassiekers waren in de periode helemaal niet leuk, als je voor Feyenoord was. Nou goed, in welke periode waren ze wel leuk? Maar toen zeker niet. Er was ook niemand die Feyenoord een schijn van kans toedichtte voor die wedstrijd. Toen stond het binnen zeven minuten plotseling 2-0. Dat was eigenlijk nog het ergste. Die valse hoop ineens.”
Nick: “Na die achterstand begon Ajax eigenlijk pas met waar het destijds goed in was: héél goed voetballen. We bogen de stand nog voor rust om naar 2-3. Ajax won uiteindelijk nog redelijk simpel met 2-4.”
Frank: “Feyenoord had destijds niet eens zo’n heel slecht elftal. Maar Ajax was gewoon kneitergoed!”
Nick, met licht satanische glimlach: “Klassiekers eindigden sindsdien eigenlijk wel prettig vaak in een overwinning voor Ajax.”

Frank: “Wel vaak ja. Maar niet altijd.”
Nick: “Nu kom jij vast met Guidetti aan.”
Frank, lachend: “Nee, al was die ook wel aardig ja. Maar de mooiste klassieker vond ik eigenlijk Ajax-Feyenoord in 2000-2001, die 3-4. Zeven goals in één klassieker. Wat wil je nog meer?”
Nick: “Nou, liefst toch wel winnen dan.”
Frank: “Het ging in die periode even niet goed met Feyenoord. Meestal is dat een voorbode voor een flinke zeperd in de klassieker. Zeker als we uitspelen. Van Marwijk startte met een laffe tactiek, met Jan de Visser als linksbuiten. In de rust zette hij het, bij een 2-1 voorsprong voor Ajax, om met het inbrengen van Leonardo. In de tweede helft liep Feyenoord Ajax helemaal ondersteboven. Die vierde Feyenoordgoal is legendarisch.”
Nick: “Ja, het schijnt dat Fred Grim in zijn dromen nog wel eens drie Feyenoorders op zich af ziet komen en dan badend in het zweet wakker wordt.”
Frank: “De wedstrijd was wel een beetje lullig voor Arveladze. Die scoorde in deze wedstrijd de minst memorabele hattrick ooit.”

Nick: “En wat is je minst favoriete klassieker ooit?
Frank: “Leo Beenhakker zou zeggen: Haben Sie eine Stunde?”
Nick: “Alle tijd van de wereld.”
Frank: “Nou, de pijnlijkste van allemaal vind ik eigenlijk toch Feyenoord – Ajax uit 2014, 0-1 voor Ajax. Ik kan tal van klassiekers opnoemen waar ik niet vrolijk van werd. Maar vaak was dat dan omdat Feyenoord er niet aan te pas kwam. In deze wedstrijd was het juist andersom. Feyenoord was véél beter. Ajax kwam één keer over de middellijn en scoorde meteen uit een vrije trap van Van Rhijn. Ik geloof dat Feyenoord wel twintig kansen creëerde die wedstrijd, maar hij wilde er gewoon niet in.”
Nick: “Ik vond deze overwinning eigenlijk ook best pijnlijk, toen. Wij creëerden anderhalve kans, maar wonnen toch. Winnen van Feyenoord is altijd lekker hoor. Maar dit was niet des Ajax’.”

Frank: “Toch kan ik me niet voorstellen dat dit je minst favoriete was.”
Nick: “Nee, dat was toch de wedstrijd met John Guidetti. 4-2. Als we het daarover gaan hebben, geloof ik dat ik eerst een nieuw biertje nodig heb.”
Frank: “Zo erg was het toch niet, haha.”
Nick:Normaal sta ik altijd wel boven kinderachtig supportersgedrag, maar voor John Guidetti maak ik graag een uitzondering. Hij symboliseert alles wat ik kut vind. Guidetti is de Geert Wilders onder de voetballers. Beetje populistisch in de rondte schreeuwen. Blijkbaar werkt dat bij Feyenoordsupporters.”
Frank: “Een speler met bravoure, daar houden jullie Ajacieden toch juist wel van?”
Nick, met een knipoog: “In FIFA koop ik Guidetti altijd als eerst, om hem linksback te zetten en hem na vijf minuten te wisselen. Iedereen mag dit kinderachtig vinden, maar zelf haal ik hier veel voldoening uit.”

Nick schuift de laptop dichterbij. “Laten we goaltjes gaan kijken.”
Frank: “Ja, weet je welke je moet doen? Die goal van Cruijff, Ajax tegen Den Haag. Dat vind ik misschien stiekem wel de allermooiste goal ooit.”
Nick: “Ja, oké. Maar da’s geen klassieker, hè? Kijk. Dit is mijn favoriet. Hedwiges Maduro, 2-3 in blessuretijd.”

Frank: “Pff, ik kan dit nog steeds niet aanzien eigenlijk. Ik zat in het stadion en herinner me dat het een vreselijk slechte wedstrijd was. Maar we kwamen twee keer op voorsprong en bij de 2-1 dacht ik dat we hem zouden pakken.”
Nick: “Is er iets mooiers dan in blessuretijd de winnende 2-3 te maken tijdens een klassieker? Heerlijk man. Hij jaagt hem ook lekker in de kruising trouwens.”
Frank: “Oke, zo kan-ie wel weer. Ik weet ook nog wel een mooie. Taument in 1991. Alles aan die goal is mooi. De rush, de uithaal, de klank van de binnenkant paal, het commentaar. En dat de goal vlak voor het einde van de wedstrijd viel. Het was meteen beslist.”

Frank: “En Joël Veltman, hè? Die was ook wel aardig. Wat zei je ook alweer over als Ajacied in blessuretijd een klassieker beslissen?”
Nick, lachend: “O, gaan we zo beginnen? Dan weet ik ook nog wel een leuke.”

Frank: “Ach, dat hooghouden van Witschge. Ik heb daar niet zo veel mee. Puur een actie om de actie. Totaal geen nut, totaal geen rendement. Moet-ie lekker doen.”
Nick: “Dat maak je jezelf alleen maar wijs omdat het zo pijnlijk is.”
Frank: “Klopt!”

Met het derde biertje komt ook het vooruitblikken. Beiden hebben een onheilspellend voorgevoel: de ander zal wel winnen, zondag.